MANE iam clarum reserat fenestras,

iam strepit nidis vigilax hirundo:

tu velut primam mediamque noctem,

Parmeno, dormis.

dormiunt glires hiemem perennem,

sed cibo parcunt: tibi causa somni,

multa quod potas nimiaque tendis

mole saginam.

inde nec flexas sonus intrat aures

et locum mentis sopor altus urget

nec coruscantis oculos lacessunt

fulgura lucis.

annuam quondam iuveni quietem,

noctis et lucis vicibus manentem,

fabulae fingunt, cui Luna somnos

continuarit.

surge, nugator, lacerande virgis:

surge, ne longus tibi somnus, unde

non times, detur: rape membra molli,

Parmeno, lecto.

fors et haec somnum tibi cantilena

Sapphico suadet modulata versu?

Lesbiae depelle modum quietis,

cer iambe.

PUER, eia, surge et calceos

et linteam da sindonem.

da, quidquid est, amictui

quod iam parasti, ut prodeam.

da rore fontano abluam

manus et os et lumina.

pateatque, fac, sacrarium

nullo paratu extrinsecus:

pia verba, vota innoxia,

rei divinae copia est.

nec tus cremandum postulo

nec liba crusti mellei,

foculumque vivi caespitis

vanis relinquo altaribus.

Deus precandus est mihi

ac filius summi Dei,

maiestas unius modi,

sociata sacro spiritu.

et ecce iam vota ordior:

et cogitatio numinis

praesentiam sentit pavens.

pavetne quidquam spes, fides?

OMNIPOTENS, solo mentis mihi cognite cultu,

ignorate malis et nulli ignote piorum:

principio extremoque carens, antiquior aevo,

quod fuit aut veniet: cuius formamque modumque

nec mens conplecti poterit nec lingua profari:

cernere quem solus coramque audire iubentem

fas habet et patriam propter considere dextram

ipse opifex rerum, rebus causa ipse creandis,

ipse dei verbum, verbum deus, anticipator

mundi, quem facturus erat: generatus in illo

tempore, quo tempus nondum fuit: editus ante

quam iubar et rutilus caelum inlustraret Eous:

quo sine nil actum, per quem facta omnia: cuius

in caelo solium, cui subdita terra sedenti

et mare et obscurae chaos insuperabile noctis:

inrequies, cuncta ipse movens, vegetator inertum:

non genito genitore deus, qui fraude superbi

offensus populi gentes in regna vocavit,

stirpis adoptivae meliore propage colendus:

cernere quem licuit proavis, quo numine viso

et patrem vidisse datum: contagia nostra

qui tulit et diri passus ludibria leti

esse iter aeternae docuit remeabile vitae:

nec solam remeare animam, sed corpore toto

caelestes intrare plagas et inane sepulcri

arcanum vacuis adopertum linquere terris.

Nate patris summi nostroque salutifer aevo,

virtutes patrias genitor cui tradidit omnes,

nil ex invidia retinens plenusque datorum,

pande viam precibus patriasque haec perfer ad aures.

Da, pater, invictam contra omnia crimina mentem

vipereumque nefas nocituri averte veneni,

sit satis, antiquam serpens quod prodidit Aevvam

deceptumque adiunxit Adam: nos sera nepotum

semina, veridicis olim praedicta prophetis,

vitemus laqueos, quos letifer inplicat anguis.

Pande viam, quae me post vincula corporis aegri

in sublime ferat, puri qua lactea caeli

semita! ventosae superat vaga nubila lunae,

qua proceres abiere pii quaque integer olim

raptus quadriiugo penetrat super aera curru

Elias et solido cum corpore praevius Enoch.

Da, pater, aeterni speratam luminis auram,

si lapides non iuro deos unumque verendi

suspiciens altare sacri libamina vitae

intemerata fero: si te dominique deique

unigenae cognosco patrem mixtumque duobus,

qui super aequoreas volitabat spiritus undas.

Da, genitor, veniam cruciataque pectora purga:

si te non pecudum fibris, non sanguine fuso

quaero nec arcanis numen coniecto sub extis:

si scelere abstineo errori obnoxius et si

opto magis, quam fido, bonus purusque probari.

confessam dignare animam, si membra caduca

execror et tacitum si paenitet altaque sensus

formido excruciat tormentaque sera gehennae

anticipat patiturque suos mens saucia manes.

Da, pater, haec nostro fieri rata vota precatu.

nil metuam cupiamque nihil: satis hoc rear esse,

quod satis est; nil turpe velim nec causa pudoris

sim mihi; non faciam cuiquam, quae tempore eodem

nolim facta mihi. nec vero crimine laedar

nec maculer dubio: paulum distare videtur

suspectus vereque reus. male posse facultas

nulla sit et bene posse adsit tranquilla potestas.

sim tenui victu atque habitu, sim carus amicis

et semper genitor sine vulnere nominis huius,

non animo doleam, non corpore: cuncta suetis

fungantur membra officiis: nec saucius ullis

partibus amissum quidquam desideret usus.

pace fruar, securus agam, miracula terrae

nulla putem, suprema dii cum venerit hora,

nec timeat mortem bene conscia vita nec optet.

purus ab occultis cum te indulgente videbor,

omnia despiciam, fuerit cum sola voluptas

iudicium sperare tuum; quod dum sua differt

tempora cunctaturque dies, procul exige saevum

insidiatorem blandis erroribus anguem.

Haec pia, sed maesto trepidantia vota reatu,

nate, aput aeternum placabilis adsere patrem,

salvator, deus ac dominus, mens, gloria, verbum,

filius, ex vero verus, de lumine lumen,

aeterno cum patre manens, in saecula regnans,

consona quem celebrant modulati carmina David:

et responsuris ferit aera vocibus amen.

SATIS precum datum deo,

quamvis satis numquam reis

fiat precatu numinis.

habitum forensem da, puer.

dicendum amicis est have

valeque, quod fit mutuum.

quod cum per horas quattuor

cursum citatis sol equis

inclinet ad meridiem,

monendus est iam Sosias.

TEMPUS vocandis namque amicis adpetit;

ne nos vel illis demoremur prandium,

propere per aedes curre vicinas, puer.

scis ipse, qui sint: iamque dum loquor, redi.

quinque advocavi; sex enim convivium

cum rege iustum: si super, convicium est..

abiit; relicti nos sumus cum Sosia.

SOSIA, prandendum est. quartam iam totus in horam

sol calet: ad quintam flectitur umbra notam.

an vegeto madeant condita opsonia gustu

(fallere namque solent), experiundo proba.

concute ferventes palmis volventibus ollas,

tingue celer digitos iure calente tuos,

vibranti lambat quos umida lingua recursu

Puer, notarum praepetum

sollers minister, advola,

bipatens pugillar expedi,

cui multa fandi copia,

punctis peracta singulis,

ut una vox absolvitur.

ego volvo libros uberes

instarque densae grandinis

torrente lingua perstrepo:

tibi nec aures ambigunt,

nec occupatur pagina

et mota parce dextera

volat per aequor cereum.

cum maxime nunc proloquor

circumloquentis ambitu,

tu sensa nostri pectoris

vix dicta iam ceris tenes,

sentire tam velox mihi

vellem dedisset mens mea,

quam praepetis dextrae fuga

tu me loquentem praevenis.

Quis, quaeso, quis me prodidit?

quis ista iam dixit tibi,

quae cogitabam dicere?

quae furta corde in intimo

exercet ales dextera?

quis ordo rerum tam novus,

veniat in aures ut tuas,

quod lingua nondum absolverit?

doctrina non hoc praestitit

nec ulla tam velox manus

celeripedis compendii:

natura munus hoc tibi

deusque donum tradidit,

quae loquerer, ut scires prius

idemque velles, quod volo.

Discutiunt nobis placidos portenta sopores,

qualia miramur, cum saepius aethere in alto

conciliant varias coetu vaga nubila formas

quadrupedum et volucrum, vel cum terrena marinis

monstra admiscentur; donec purgantibus euris

difflatae liquidum tenuentur in area nubes,

nunc fora, nunc lites, lati modo pompa theatri

visitur: et turmas equitum caedesque latronum

perpetior: lacerat nostros fera belua vultus

aut in sanguinea gladio grassamur harena.

per mare navifragum gradior pedes et freta cursu

transilio et subitis volito super aera pinnis,

infandas etiam veneres incestaque noctis

dedecora et tragicos patimur per somnia coetus,

perfugium tamen est, quotiens portenta soporum

solvit rupta pudore quies et imagine foeda

libera mens vigilat: totum bene conscia lectum

pertractat secura manus: probrosa recedit

culpa tori et profugi manascunt crimina somni,

cerno triumphantes inter me plaudere: rursum

inter captivos trahor exarmatus Alanos.

templa deum sanctasque fores palatiaque aurea

specto et Sarrano videor discumbere in ostro

et mox fumosis conviva adcumbo popinis.

Divinum perhibent vatem sub frondibus ulmi

vana ignavorum simulacra locasse soporum

et geminas numero portas: quae fornice eburno

semper fallaces glomerat super aera formas:

altera, quae veros emittit cornea visus,

quod si de dubiis conceditur optio nobis,

desse fidem laetis melius quam vana timeri,

ecce ego iam malim falli; nam, dum modo semper

tristia vanescant, potius caruisse fruendis,

quam trepidare malis, satis est bene, si metus absit,

sunt et qui fletus et gaudia controversum

coniectent varioque trahant eventa relatu.

Ite per oblicos caeli, mala somnia, mundos,

inrequieta vagi qua difflant nubila nimbi;

lunares habitate polos: quid nostra subitis

limina et angusti tenebrosa cubilia tecti?

me sinite ignavas placidum traducere noctes,

dum redeat roseo mihi Lucifer aureus ortu.

quod si me nullis vexatum nocte figuris

mollis tranquillo permulserit aere somnus,

hunc lucum, nostro viridis qui frondet in agro

ulmeus, excubiis habitandum dedico vestris