— 80 —
Jules: De Mueth nit sinke lon!
Ropfer: Diss hann Sie schun noch emol g'saat!
Jules: M'r muehn flichte, sunscht gitt's de gröschte Skandal!
Ropfer: Ja, awer wie üs Bade-Bade nüs kumme, ohne verwitscht ze wäre?!
Jules: Do isch unseri Rettung. (Deutet auf einen Arm voll Kleider.) Do hawich Kleider un Perrücke, wie ich in ere „actrice", wie im Zimmer newe mir wohnt, eweckgeputzt hab; sie isch grad ewe üs- gange. Die Kleider thuen m'r an.
Ropfer (willenlos): Ich verloss mich ganz uff Sie.
Jules (hält einen Rock hin): Do schlupfe Sie nin.
Ropfer: Halte Sie, z'erscht welle m'r denne Kaschte vorrucke, nit dass mini Frau driwer kummt. (Beide rücken hastig den Schrank links vor.)
Jules: Do, un jetzt heidepritsch in dis Kostüm! (Jules ist Ropfer beim Ankleiden behilflich.) Steht Ejch ganz famos! Nit ze-n-erkenne! (Ropfer hilft Jules beim Anziehen. Beide stehen in tadelloser Kleidung als weibliche Vertreter der Heilsarmee da. Sie betrachten sich links und rechts im Spiegel- schrank und schauen sich dann verdutzt an.)
Ropfer: E heiliger Nepomük! Diss soll m'r jetzt nix sin! „Mon Dieu, quelle aventure! Quelle aven- ture!"
Jules: So, un jetzt los! (Es klopft stark links und rechts.)
Ropfer und Jules (beide entsetzt): „Mon Dieu!"
Madame Ropfer (von links), Madame Schmidt (von rechts): Ze mach doch uff! M'r sin ferti, mach uff!