- 72 -
Ropfer: Mini Frau ... (niest) ,,c'est-à-dire” mini Stundefrau, hett so Angst vor de Schawe.
Madame Schmidt (nachdem das letzte Klei- dungsstück aufgeräumt ist): ,,Voilà, cela y est''. So, un jetzt welle m'r uff unser Zimmer ,,toilette'' mache. Noochhere geh'n m'r mitnander uff d' Promenad.
Susanne: ,,Oh'' oui, maman, ce sera charmant!”
Madame Schmidt: ,,A tout à l'heure!'' (Madame Schmidt und Susanne ab nach links.)
Ropfer (ironisch): ,,Ce sera charmant!'' — E schoeni B'scheerung ,,Mon Dieu, quelle aventure! Quelle aventure! (Lässt sich verzweifelt auf einen Stuhl fallen.)
Jules (vorsichtig den Kopf durch die Mitteltüre hereinstreckend): Isch d'Luft rein?
Ropfer: So rein, wie sie vor'm e schwere Dunnerwetter sin kann. — Die Dame sin do drinne un mache ,toilette’’.
Jules: ,,Patron'', de Mueth nit sinke lon, nit ver- zwatzle!
Ropfer: Nit de Mueth sinke lon, nit verzwatzle! Ihr han guet redde. Awer ich, ich denk mit Zähne- klappre an de Moment, wo d'r gross Kladderadatsch üsbreche wurd! — Am liebschte thät ich diss Flacon Schloofelixier leertrinke. (Zieht ein kleines Fläschchen aus der Westentasche.) Un uewerhaupt nimmeh uffwache.
Jules: Do d'rzue han m'r noch Zytt im üsserschte Moment!
Ropfer: Eins isch klar, do köenne m'r nit bliewe, m'r muehn flichte so schnell wie möjli!
Jules: Diss isch au mini Ansicht! Awer wie mache, dass m'r nit abg'fasst wäre?
Ropfer (geht zur Tür rechts zu Jules): Warte, verlicht isch jetzt d'r Moment. (Er klopft an die