- 64 -

Ammej (in ihrem Anzug als Wäscherin): Herr, isch's denn wohr, was m'r d'r Schampetiss alles g'sait hett, oder hett 'r widder emol gelöuje wie gedruckt?

Schampetiss: Er soll emol saaue, dass ’s nit wohr isch!

Ropfer: Doch, Ammej, 's isch alles wohr, alles! (Für sich) ,,Mon Dieu! quelle aventure!''

Ammej (die Hände über den Kopf zusammen- schlagend): Ei, grosser Alledaa!

Schampetiss: ,,Hein'', was saasch jetzt?! - Gell, jetzt spannsch? Un in ere halwe Stund gehn m'r alli mitnander uff Bade-Bade, natierlich au.

Ammej: In denne Kleider ?

Schampetiss: Was fallt dir in? Als ,,Madame la générale''! muesch e fins siedes Kleid an- thuen.

Ammej: Z'erscht muesch hesch! Wo here nemme un nit stehle?

Schampetiss: Diss isch doch einfach, do d'r Antoine gibt d'r e Rock vun sinere Frau.

Ropfer: Wie? ... Was”? Ich soll e Rock vun minere Frau gän?! ...

Schampetiss: Es geht nit guet andersch, (bei- seite zu Ropfer) wenn nit han witt, dass d'r ganz Schwindel uffgedeckt wurd. -

Ropfer (ganz geknickt): E Gottsnamme denn …. Ammej, Ihr wisse jo, wo d'r Madam ihre Kleider sin... Ihr muehn e Winterkleid nemme, d' Sum- merkleider hett sie alli mit ins Bad genumme ….

Ammej: Ja, Herr! (Für sich) Nee, so ebs!

Schampetiss: Un tummel dich, un suech d'r ‘s schoenscht erüs, was de findsch, 's macht nix, (zu Ropfer) ‘s bliebt jo in d'r Famili. -