- 60 -
Ropfer, Jules und Susanne: Wenne?
Madame Schmidt: Mine verschollene Babbe, de französche ,,général''!
Ropfer: Heiliger Bimbam!
Jules: ,,Pas possible?!''
Susanne: ,,Grand-papa?!”
Madame Schmidt: Ja, denke numme, wie ich ewe vum Hotel kumme bin, do kummt e Mann uewer d'Stross, e stattlichi, militärischi Erschienung, ganz wie ich m'r als mine ,,papa'' vorg'stellt hab. Mit Orde-n-un Ehrezeiche uff d'r Bruscht!
Ropfer (aufgerest): Wittersch!
Madame Schmidt: Ich hör, wie einer ‘m zue- rueft: ,,Salut général''! Ich hab also gewüesst, ‘s isch e ,,général''.
Ropfer und Jules (entsetzt für sich): Jesses, d'r Schampetiss!
Madame Schmidt: Ich nemm m'r e Herz, geh uff ne zue un saa zuem: ,,Vous excusez, général'', „Faites toujours, Madame'', gibt 'r mir höflich zuer Antwort. ,,lch sieh,'' saa ich wittersch, ,,dass Sie d'Medaille vun d'r ,,campagne d'Italie'' han; miner Babbe hett au d' ,,campagne d'Italie'' mitgemacht, wie m’r als mini Mamme verzählt hett''. — ,,Ventre- bleu! Wie hett 'r g'heisse?'' saat 'r do. ,,Jean-Bap- tiste Schneider'', giewich 'm do zuer Antwort. ,,Was?'' saat 'r do, „do bisch dü am End gar d' Dochter vum Schosephin üs Schlettstadt?!'' — ,,Bien sûr, diss bin ich.'' — Ein Wort hett's ander gän, er hett ‘s Portrait b'schriwwe vun minere Mamme, wie ich do im Medaillon hab. Kurz, es hett sich erüs- gstellt, dass der würdig ,,général'' miner Babbe isch. — ,,Babbe!'' hawich zuem g'saat. — ,,Ma chère fille!” .hett ’r m'r zuer Antwort gän, hett sini Aerm üsg'streckt, un mit Thräne in de-n-Aue han m'r uns embrassiert. (Wischt sich eine Träne ab.)