- 56 -
Apotheker Ropfer vorzestelle ... (Wischt sich den Schweiss von der Stirne.) ,,Que j'ai chaud!''
Madame Schmidt: E schoeni Ehr, mit eme Herr zamme ze sitze, wie eine ken Silb versteht, sini ,,chaussettes'' in Gejewart vun Dame changiert, d'rno e Flacon leert, wo drowe steht Ropfers Schlaf- elexier, un glich druff schnaricht wie e Ratz!
Ropfer (für sich): Gott sej Dank, er hett's ge- trunke!
Madame Schmidt: ,,Enfin'', redde m'r nimm d'rvun. M'r han Wichtigeres ze thuen wie diss. - (Zu Susanne) ,,Susanne, ma chère fille'', ich hab d'r e grossi, grossi ,,surprise'' ze mache...
Susanne: „Maman?!''-
Ropfer (für sich): E netti „surprise''!
Madame Schmidt: Denk dir numme, Susanne, diner verscholle Babbe isch nit tot, er lebt un isch widder g'funde.
Susanne: ,,Pas possible, maman!''
Madame Schmidt: Un doch isch's so, ,,ma fille, ton père le voilà!” — (Deutet auf Ropfer.) ,,Susanne, embrasse ton père!''
Susanne (Ropfer umarmend): ,,Papa, cher papa!''
Jules (für sich): Jetzt wurr ich ganz maschucke!
Madame Schmidt: E glüecklicher Zuefall hett uns hytt widder zamme g'füehrt, un am nämliche Daa, wie dü un diner Hochzitter, wäre au mir zwei mitnander vor de-n-Altar trette. Au mir zwei wäre hierothe, (Zu Ropfer) Gell, Antoine?
Ropfer: Gewiss ... m‘r wäre hierothe ... (Für sich) Dummer Stoss!
Jules (für sich): D'r „patron'' hierothe?! -
Madame Schmidt (zu Jules): „Et de ce-fait” wurd d'r Herr Müller Ihr Schwejerbabbe, Monsieur Jules.