- 55 -

Ropfer (für sich): Nundedje! Als d’r Commis! - (Zu Jules) Was mache Sie denn im Telephon? (Man hört Susanne energisch schimpfen.)

Jules: Ich telephonier ... Sie höere jo‚ 's tele- phoniert.

Susanne (im Telephon): ,,Voyons'', ze loss mich doch endlich emol erüs!

Madame Schmidt (hinter Ropfer): ,,Voyons, An- toine!'' Ze mach doch endlich uff!

Susanne (die Türe aufdrückend, heraus): M'r verstickt jo do drinne.

Jules (zu Ropfer, der sprachlos ist): E Cousine, mini Cousine ...

Madame Schmidt (durch die Türe links herein): ,,Antoine, voyons'', was hett denn diss alles ze beditte?! -

Ropfer (zu Jules): E Cousine, mini Cousine...

Susanne (auf Madame Schmidt zu): ,,Te voilà enfin, maman!”

Ropfer (lässt sich sprachlos auf einen Stuhl fallen): ,,Ma ... Maman!'' Na, jetzt kann's guet wäre!

Susanne: Wo bisch denn so lang gebliwwe??!

Madame Schmidt: Do drinne hawich im Apo- theker, im Herr Ropfer, G'sellschaft leischte muehn. E grässlicher Mensch!

Jules: (für sich): Wie, was? Im Herr Ropfer?

Madame Schmidt Do d'r Herr Müller hett m'r ne vorg'stellt ...

Jules: D'r Herr Müller?! - (Für sich) Isch denn alles confüs?! -

Ropfer (zu Jules): Ja, ich d'r Herr Müller, mini Wenigkeit d'r Herr Müller, hett d' Ehr g'hett, dere Madame, de Herr Ropfer, mine Unkel Ropfer, de