- 51 -
Ropfer (für sich): Himmelgalee, isch min Com- mis taub! „Heureusement!'' (Es klopft erneut sehr stark, zuerst links, dann rechts.)
Albert (erhebt sich): Es klopft ganz sicher do im Telephonkaschte.
Jules (krampfhaft lachend): Diss isch guet! Diss isch guet! Ich hoer nix! -
Albert: Do will ich doch selwer sehn, ich lid doch nit an Hallücinatione.
Jules (ihn unter dem Arm haltend krampfhaft Iachend): Diss isch jetzt guet! Diss isch jetzt guet, im Telephon klopft m'r doch nit, im Telephon tele- phoniert m'r! (Ropfer lacht mit.)
Albert: Un jetzt klopft's do driwwe, ich will doch gehn löuje.
Ropfer (ihn auf der anderen Seite unter dem Arm fassend): Diss isch jetzt nit bitter, üs'm Newets- zimmer! — Diss sin allewäj Klopfgeischter! — Herr Dokter, ich weiss nit wie Sie m'r vorkumme. Diss sin jo ganz verdächtigi Symptome!
Jules: Dü hesch au so e rothe Kopf.
Albert: Jetzt weiss ich selwer nimm, woran dass ich bin. Sott am End d'Uffrejung? — ,,Mon Dieu?'' (Es klopft wieder) Diss isch doch sicher ge= klopft?!
Ropfer: Ich hör als noch nix.
Jules: Ich au nit.
Albert (will sich mit Gewalt los machen): Ich muess sehn. (Ropfer und Jules lassen ihn nicht frei, drehen ihn um und führen ihn zur Mitteltüre.)
Ropfer: Gehn m'r nüs in de Garte! In d' frisch Luft.
Jules: Jo in d'frisch Luft!
Ropfer: Armer Dokter!