- 46 -

Ropfer (auffahrend): Doch, doch, m'r welle wit- tersch spinne hesch g'saat, e Spinnerej anfange ... (Trocknet sich den Schweiss von der Stirne.) ,,Dieu! que j'ai chaud!”

Madame Schmidt: Was e Glüeck, dass ich frej bin, un dass miner erscht Mann g'storwe-n-isch!

Ropfer: Ah, bisch g’hieroth g'sin!

Madame Schmidt: Was hawich mache welle, ich hab e brave ,,garçon de café'', e Namesvetter vun mir, kenne lehre, mir han e bayerischi Bierwirt- schaft mitnander ang'fange, han ,,fortune'' gemacht, un d'rno isch 'r an ere Läwer-Krankheit g'storwe. Er hetlt e zue e guets Herz g'hett! Mir han e grosses Vermöje gemacht, Kinder han m'r kenni g'hett, so dass ich alles g'erbt hab un im Stand bin, dinere Tochter glich Hunderttöussig mitzegän.

Ropfer: (bestürzt): Wieso? Minere Tochter?

Madame Schmidt: ,,C'est juste!” Diss weisch jo gar nit. hesch e Tochter.

Ropfer (verblüfft): Ah ... zellewaj?! ... Ah?!

Madame Schmidt: Oder besser g'saat, mir zwei han e Tochter.

Ropfer (spurlos): So? E To... Tochter?! Mir zwei han e Tochter?! (Für sich) E schöeni B'scherung!

Madame Schmidt: Ja gewiss, küm hesch mich verlon g'hett, ze hawich dir e netts kleins Töchterle, g'schenkt.

Ropfer: So, so? - - - G'schenkt? Diss isch jetzt emol e schöens G'schenk! (Für sich) ‘s kummt als besser!

Madame Schmidt: Ich hab diss Kind do im El- sass bie Verwandte uffzehje lon. Awer was hesch denn, schiensch dich jo gar nit ze fraje? -