- 46 -
Ropfer (auffahrend): Doch, doch, m'r welle wit- tersch spinne hesch g'saat, e Spinnerej anfange ... (Trocknet sich den Schweiss von der Stirne.) ,,Dieu! que j'ai chaud!”
Madame Schmidt: Was e Glüeck, dass ich frej bin, un dass miner erscht Mann g'storwe-n-isch!
Ropfer: Ah, dü bisch g’hieroth g'sin!
Madame Schmidt: Was hawich mache welle, ich hab e brave ,,garçon de café'', e Namesvetter vun mir, kenne lehre, mir han e bayerischi Bierwirt- schaft mitnander ang'fange, han ,,fortune'' gemacht, un d'rno isch 'r an ere Läwer-Krankheit g'storwe. — Er hetlt e zue e guets Herz g'hett! Mir han e grosses Vermöje gemacht, Kinder han m'r kenni g'hett, so dass ich alles g'erbt hab un im Stand bin, dinere Tochter glich Hunderttöussig mitzegän.
Ropfer: (bestürzt): Wieso? — Minere Tochter?
Madame Schmidt: ,,C'est juste!” Diss weisch dü jo gar nit. Dü hesch e Tochter.
Ropfer (verblüfft): Ah ... zellewaj?! ... Ah?!
Madame Schmidt: Oder besser g'saat, mir zwei han e Tochter.
Ropfer (spurlos): So? — E To... Tochter?! — Mir zwei han e Tochter?! — (Für sich) E schöeni B'scherung!
Madame Schmidt: Ja gewiss, küm hesch dü mich verlon g'hett, ze hawich dir e netts kleins Töchterle, g'schenkt.
Ropfer: So, so? - - - G'schenkt? — Diss isch jetzt emol e schöens G'schenk! (Für sich) ‘s kummt als besser!
Madame Schmidt: Ich hab diss Kind do im El- sass bie Verwandte uffzehje lon. — Awer was hesch dü denn, dü schiensch dich jo gar nit ze fraje? -