- 45 -

Ropfer (folgt willenlos, er verliert die Tür je- doch keinen Augenblick aus den Augen. Für sich): E schoeni Affär!

Madame Schmidt: Hoffentlich kumme jetzt noch schoeni Däj für uns.

Ropfer: Ja gewiss, hoffentlich ... 's isch ze hoffe ... m‘r welle's hoffe.

Madame Schmidt: bisch doch noch leddi! hesch mich hoffentlich nit hintergange-n-un hesch gar e-n-anderi genumme?! Diss thät ich dir nie ver- zehje!

Ropfer: Ja gewiss, ich bin noch leddi, selbstver= ständlich bin ich noch leddi ... (Für sich) Do brock ich mir e schöeni Sauce in!

Madame Schmidt: Leddi?! Leddi?! Un ich au! (Umarmt Ropfer) Jetzt kann alles noch guet ware! -

Ropfer: Gewiss ... Ja, jetzt kann alles noch guet wäre! (Für sich) E schöeni B'scherung.

Madame Schmidt: Gell, Antoine, jetzt hierotsch mich?

Ropfer: Awer selbstverständlich ... natier- lich ... gewiss ... hieroth ich dich. Ich hab m'r ‚‚même'' in letschter Zitt so manichsmol for mich g'saat: Wenn ich numme wuesst, wo mini Susanne isch, jetzt wär ich im schöenschte-n-Alter for ze hierothe ... (Für sich) ,,Mon Dieu, quelle aven- ture!” (Er schaut sehr unruhig nach dem Telephon.)

Madame Schmidt: Jetzt welle m'r unsere-n-alte Traum wittersch spinne ...

Ropfer (zerstreut): Ja, spinne ...

Madame Schmidt (zu Ropfer, der sehr zerstreut ist): Ze pass doch uff, hörsch jo gar nit, was ich saa.