- 44 -

Ropfer: „En effet'', was e Glüeck! (Für sich) „Bigre! Bigre!''

Madame Schmidt: Es gitt doch noch e Vor- sehung!

Ropfer: Gewiss gitt's eini! Gewiss! (Für sich) Un d'r ander im Telephon! (Stellt sich mit dem Rücken an die Telephontür, sucht mit der Hand den Schlüssel, jedoch ohne Erfolg. Er schaut nach dem Schlüsselloch. Für sich) Der Simpel hett de Schlüssel mit nin genumme!

Madame Schmidt: Miner erscht Gedanke isch gsin, wie ich dich do erblickt hab, dir ordentlich de Marsch ze blose, wie ich dich awer do betracht hab, wie do min Bild verschmutzt hesch, do hawich g'sehne, dass mich noch gern hesch un alli ,,rancune'' isch vergesse g'sin. Ah, was ich fröuje hab welle, richtig, was machsch denn do in dere-n-Apothek?

Ropfer: Ah, ich hab, ich bin ... ich mol do bie mim Unkel, e zue e charmanter Mann, e Frind vun d'r Kunscht. De gröschte Teil vum Johr bin ich do, jetzt bin ich zuem Exempel do, un dorum isch din Bild au do. (Für sich) ,,Quelle aventure! Quelle aventure!''

Madame Schmidt: Ich kann's als noch nit fasse. O min liewer Antoine! (Umarmt Ropfer, der alles mit sich geschehen lässt. Er steht so, dass er mit dem Fuss die Türe der Telephonkabine zuhalten kann.) So, Antoine, un jetzt welle m'r e bissel ge- muethlich zamme sitze. (Will ihn von seinem Platz fortziehen.)

Ropfer: ,,Oh, non'', loss. Ich bitt dich, loss mich do an dem Plätzel, do steh ich am liebschte, wenn ich mich unterhalt.

Madame Schmidt (zärtlich): Wenn ich's awer han will, dass züe mir sitzsch! Ze kumm doch. (Sie zieht ihn zu sich auf den Divan.)