- 42 -

Jules (für sich): D'Hoor stehn m'r ze Berri!

Madame Schmidt: Ich wich nit vun do, biss diss „mystère'' vun dem Portrait uffgeklärt isch. (Sie legt das Portrait auf den Tisch. Abgehend) ,,Mon Dieu'', wenn ich gar Nouvelle vun mim Antoine erfahre thät! ,,Je tremble d'émotion!“ (Ab.)

Jules (für sich): Diss kann guet wäre, wenn die do bliebt!

Susanne: ,,Jules'', jetzt wie m'r ellein sin, un d' Mamme furt isch. Jules, ze welle mir uns in aller Ruehj üsspreche.

Jules (in grosser Unruhe auf und ab): ,,C'est ça'', in aller Ruehj.

Susanne: Vor allem, Jules, saa m'r, worum dass mir so lang kenn Brief g'schriwwe hesch ...

Jules (nach einer Ausrede suchend): 's Papier isch m'r üsgange ... awer gescht hawich m'r wid- der kauft, un morje hawich d'r e grosse, e lange, e nette Brief schriewe welle ... (Man hört Ropfer vor der Mitteltür schimpfen. Jules entsetzt für sich): Jesses, d'r ,,patron''! (Er verrät grosse Bestürzung.)

Susanne: Was hesch denn, Jules?

Jules: G'schwind, Susanne! Kumm, tummel dich! (Er fasst Susanne beim Arm) G'schwind do in de Telephon!

Susanne: Ja, awer worum denn? (Jules drängt sie in die Kabine.)

Jules: Tummel dich! ’s isch kenn Zitt ze ver- liere, d'r ... (sucht nach einer Ausrede) d'r Kon- trolleur vun de-n-Apotheke kummt ... un d'rno ... (Er hat Susanne in die Kabine gedrängt. Er schliesst schnell ab und steckt den Schlüssel ein. Jules trock- net den Schweiss von der Stirne.) Diss soll m'r jetzt nix sin!