- 41 -
auf einem an der Wand links hängenden Frauen- bildnis haften. Sie stösst einen Schrei aus und ver- rät grosse Autregung.)
Jules: Was hann Sie, Madame?
Susanne: Was hesch, ,,maman''?!
Madame Schmidt (deutet auf das Bild): ,,Mon Dieu! Mon Dieu!'' (Einer Ohnmacht nah.) Was isch diss for e Bild, wie kummt diss Bild do here?! -
Susanne: ,,Maman'', ze redd doch! Was hesch denn ?
Madame Schmidt: ,,Ma fille, ma chère fille!'' (Für ‘sich) ,,Quel émotion!'' — (Zu Susanne) Diss isch min Portrait, wie ich zwanzig Johr alt bin gsin, un wie …, wie soll ich mich numme-n-üs- drucke? ... e gueter Friend vun mir gemolt hett in Paris ... e Friend, wie verscholle-n-isch ... Un jetzt find ich diss Portrait do widder. (Sie hat inzwischen das Bild von der Wand genommen und betrachtet.) Kenn Zwiefel: es isch's, es isch's! - (Zu Jules) Könne Sie mir verlicht saaue, wie diss Bild do here kummt?
Jules: Ich vermueth, es g'höert im ,,patron''.
Madame Schmidt: Guet, hole Sie mir uff d'r Stell Ihre ,,patron'' do here.
Jules (für sich): ,,Mon Dieu!'' D'r ,,patron''! Diss thät grad noch fehle!
Madame Schmidt: Ich muess wisse, wo 'r diss Bild here hett. — ,,Allez, dépéchez=vous!''
Jules: „C’est que, er isch verreist.
Madame Schmidt: Verreist? — Furt? Do wich ich nit vum Fleck, bis ’r zeruck isch. Die Sach trifft sich so wie so guet. Ich wurr vun d'r Gelejeheit pro- fitiere, for üsserdem Noochforschunge nooch d'r Famili vun mim Babbe ze mache, wie üs dere Ge- jend stamme soll. Verlicht lebt noch iemes vun d'r Famili vun dem alte, würdige ,,général''.