- 41 -

auf einem an der Wand links hängenden Frauen- bildnis haften. Sie stösst einen Schrei aus und ver- rät grosse Autregung.)

Jules: Was hann Sie, Madame?

Susanne: Was hesch, ,,maman''?!

Madame Schmidt (deutet auf das Bild): ,,Mon Dieu! Mon Dieu!'' (Einer Ohnmacht nah.) Was isch diss for e Bild, wie kummt diss Bild do here?! -

Susanne: ,,Maman'', ze redd doch! Was hesch denn ?

Madame Schmidt: ,,Ma fille, ma chère fille!'' (Für ‘sich) ,,Quel émotion!'' (Zu Susanne) Diss isch min Portrait, wie ich zwanzig Johr alt bin gsin, un wie …, wie soll ich mich numme-n-üs- drucke? ... e gueter Friend vun mir gemolt hett in Paris ... e Friend, wie verscholle-n-isch ... Un jetzt find ich diss Portrait do widder. (Sie hat inzwischen das Bild von der Wand genommen und betrachtet.) Kenn Zwiefel: es isch's, es isch's! - (Zu Jules) Könne Sie mir verlicht saaue, wie diss Bild do here kummt?

Jules: Ich vermueth, es g'höert im ,,patron''.

Madame Schmidt: Guet, hole Sie mir uff d'r Stell Ihre ,,patron'' do here.

Jules (für sich): ,,Mon Dieu!'' D'r ,,patron''! Diss thät grad noch fehle!

Madame Schmidt: Ich muess wisse, wo 'r diss Bild here hett. ,,Allez, dépéchez=vous!''

Jules: „C’est que, er isch verreist.

Madame Schmidt: Verreist? Furt? Do wich ich nit vum Fleck, bis ’r zeruck isch. Die Sach trifft sich so wie so guet. Ich wurr vun d'r Gelejeheit pro- fitiere, for üsserdem Noochforschunge nooch d'r Famili vun mim Babbe ze mache, wie üs dere Ge- jend stamme soll. Verlicht lebt noch iemes vun d'r Famili vun dem alte, würdige ,,général''.