- 28 -

D’r Chrischtennatz: Un ebb! Diss wurd doch kenn Kunstück sin, dem Ochs diss Pulver in d’ Nas ze blose! Ich wurr's 'm schun ninfajole! -

Ropfer: Jo, Ihr han jo e guete Blosbalik.

D’r Chrischtennatz: Diss will i meine. Un merci au. Ich wur die Sach ‘s nächst Mol in Richtigkeit bringe. Adje bienand. (Ab.)

Ropfer: Adje Vater Chrischtel, kumme ball widder.

Jules: ,,Pardon, patron'', um d'Redd nit ze ver- liere, derft ich Sie drum bitte, d'r Madame Ropfer die Sach vun unserer ,,demande'' glich vorzetraue, wenn sie erunterkummt ...

Albert: E so pressiert's nit.

Jules: Doch, doch, es pressiert, es pressiert „meme'' arri! (Madame Ropfer durch die Tür links.)

Madame Ropfer (zur Türe hinaus): Ammej, fäjt Sie m'r de Hoft noch guet, ehb dass Sie heimgeht.

Ammej (von draussen): Ja, Madam!

Madame Ropfer (zur Türe hinaus): Jeanne, ze tummel dich doch, machsch uns sunsch noch de Zug verfehle!

Ropfer: ,Pardon'', Frau, ‘s Jeanne soll noch e Moment drüsse bliewe. Ich hab d'r ebs arigs wich- tigs zu saaue, ebs, wie ‘s Jeanne nix angeht.

Madame Ropfer: ,,Bon!'' Jeanne, blieb noch e Moment drüsse.

Jeanne: Oui, maman. (Madame Ropfer ist in- zwischen eingetreten. Albert verneigt sich. Madame Ropfer erwidert den Gruss.)

Madame Ropfer: Awer tummel dich, weisch es isch kenn Zitt ze verliere.

Ropfer: ,,Enfin ... voilà ... il y a des mo- ments ...