- 28 -
D’r Chrischtennatz: Un ebb! Diss wurd doch kenn Kunstück sin, dem Ochs diss Pulver in d’ Nas ze blose! — Ich wurr's 'm schun ninfajole! -
Ropfer: Jo, Ihr han jo e guete Blosbalik.
D’r Chrischtennatz: Diss will i meine. Un merci au. Ich wur die Sach ‘s nächst Mol in Richtigkeit bringe. Adje bienand. (Ab.)
Ropfer: Adje Vater Chrischtel, kumme ball widder.
Jules: ,,Pardon, patron'', um d'Redd nit ze ver- liere, derft ich Sie drum bitte, d'r Madame Ropfer die Sach vun unserer ,,demande'' glich vorzetraue, wenn sie erunterkummt ...
Albert: E so pressiert's nit.
Jules: Doch, doch, es pressiert, es pressiert „meme'' arri! (Madame Ropfer durch die Tür links.)
Madame Ropfer (zur Türe hinaus): Ammej, fäjt Sie m'r de Hoft noch guet, ehb dass Sie heimgeht.
Ammej (von draussen): Ja, Madam!
Madame Ropfer (zur Türe hinaus): Jeanne, ze tummel dich doch, dü machsch uns sunsch noch de Zug verfehle!
Ropfer: ,Pardon'', Frau, ‘s Jeanne soll noch e Moment drüsse bliewe. Ich hab d'r ebs arigs wich- tigs zu saaue, ebs, wie ‘s Jeanne nix angeht.
Madame Ropfer: ,,Bon!'' — Jeanne, blieb noch e Moment drüsse.
Jeanne: Oui, maman. (Madame Ropfer ist in- zwischen eingetreten. Albert verneigt sich. Madame Ropfer erwidert den Gruss.)
Madame Ropfer: Awer tummel dich, dü weisch es isch kenn Zitt ze verliere.
Ropfer: ,,Enfin ... voilà ... il y a des mo- ments ...