- 27 -

Jules: „Soit!'' Also, wie g’saat, Herr Ropfer, miner Frind un ich (stösst hastig in den Mörser) han alli zwei e grosse ,,faible'' for Ihri Tochter.

Ropfer: ,,Bigre!''

Jules: Un mir wärte-n-üewerglücklich, wenn Sie uns d' „mademoiselle Jeanne'' zuer Frau thäte gän.

Ropfer: ,,Sapristi!'' So ebs hawich jetzt au noch nit erlebt! Alli zwei eini Frau?! — Diss isch ver- botte, diss wär jo d'r umgekehrt Sültan!

Jules: Nein, so isch's-nit gemeint.

Ropfer: Diss will ich au schwer hoffe.

Jules (verwirrt): Ich hab welle saaue, ich wärt uewerglücklich, wenn Sie m'r d'Hand ... vun ... Ihrer Tochter zur Frau thäte gän ...

Albert: ,,Patron'', diss heisst, ich wär glücklich‚ wenn ich Ihr Schwejersohn thät wäre ..!

Ropfer: Ja, diss isch gar kenn so einfachi Sach, ,,ça demande de la réfléxion ... enfin'' ich will's emol minere Frau saaue ... un d'rno wäre m'r d'rvun redde ... ,,et après ... enfin, on verra'' ...

D'r Chrischtenatz (durch die Mitte): Buschur, kumm ich recht, Sin die zwei Rezepter gerischt?

Ropfer: Gewiss, Vater Chrischtel.

D'r Chrischtenatz: Han'r 's äu genäu druff g'schriwwe, well's for d’ krank Frau, un wells for de kranke-n,Ochs isch? Nit dass am End d'r Ochs ‘s letz bekummt.

Ropfer: Nit ze trumpiere. Diss for d'Frau isch inzenemme. (Gibt ihm ein Flacon.) Un ‘s Medika- ment for de Ochs, diss isch e Pulver. Diss miehn 'r im Ochs in d'Nas blose. Do d'rzue nemme-n-'r diss Röhrel, diss fülle-n-'r mit dem Pulver, no stecke-n- r‘s im Ochs in d'Nas un blose so stark, dass ‘r könne, fur dass 's witt hinteri kummt. — Hann'r 's guet verstande, Vater Chrischtel? -