-14-
Jules: Uff mini Unterstützung?
Albert: Ja, liewer Frind, dü muesch m'r helfe. Dü muesch ihrem Babbe vun mir redde un ’s Terrain bie' m präpariere.
Jules: Ja, kenn ich ihre Babbe?!
Albert: Ei natierlich kennsch ne, dü bisch jo de ganze Daa mit'm zamme.
Jules (entsetzt): Miner „patron''?!
Albert: Grad gerothe.
Jules: ,, Mille tonnerres!'' (Auf und ab) Diss isch m'r jetzt e schoeni ,,surprise''!
Albert: Ja, was hesch denn?
Jules: Was ich hab?! Was ich hab?! -
Albert: Ze redd doch! Witt nit for mich in- trette ?!
Jules: Schlaa dir die Gedanke üs'm Kopf, diss geht nit, diss kann nit gehn, unmöglich gehn!
Albert (betroffen): Ja, worum denn nit?!
Jules: Ei, wiel ich im nämliche Fall bin wie dü. Au ich hab ernschti Absichte uff d'Mademoiselle Jeanne.
Albert: Was saasch dü mir do?! — „Quel mal- heur! Quel malheur!
Jules: Zue fatal!
Albert (sich fassend): ,,Eh bien, Jules, icih muess dir ‘s nämlich saaue wie dü mir ewe g'saat hesch: Diss geht nit, diss kann nit gehn, unmöjlich gehn! — Un diss üs dem guete Grund, wiel's gar nit möj- lich isch, dass dü d'Mademoiselle Jeanne so gern hesch wie ich.
Jules: Oho! Jetzt hör ein Mensch do here! Worum soll ich sie nit so gern könne han wie dü?
Albert: Ei, dü bisch jo erscht zehn Daa do.
Jules: Un dü erscht zwölf.