-13 -

Ropfer (wendet sich zur Türe; abgehend zu Jules): Ah, was ich saaue will: Han Sie die Korre- spondenz vun hytt schun g'schriwwe?

Jules: Noch eini Kart hawich ze schriewe.

Ropfer: Wenn Sie se schriewe welle; d'r Scham- petiss kann sie noch mit uff d'Poscht nemme.

Jules: ,,Oui, patron!'' (Ropfer ab. Jules schickt sich an zu schreiben.)

Albert (hübscher junger Mann, durch die Mitte): ,,Salut Jules''

Jules: „Ah, Salut!'' ―Nur noch e Moment.― So, die Kart wär g'schriwwe.

Albert: Diner ,,patron'' het m'r ewe telepho- niert, ich soll unfehlbar here kumme, er möcht m r sin nej Schlofmittel zeije, wie 'r erfunde hett.

Jules: ,,En effet'', e grossartige Erfindung!

Albert: Zue glicher Zitt moecht ich mini Ab- schiedsvisit mache, d’Zitt vun mim ,,remplacement'' isch abgelaufe. D'r Dokter, wie ich remplaciert hab, isch zeruckkumme ... (betrübt) Leider schun ze- ruckkumme. -

Jules: Leider?

Albert: Ja, liewer Frind, es fallt m'r schwer, arig schwer, vun hie furt ze gehn.

Jules: Ues dem Nescht?!

Albert: E Nescht?! Wie wenn diss Städtel nit e koschtbarer Schatz in sinne Müre hätt! - Wie wenn in dem Städtel nit ‘s liebscht‚ 's nettscht, ‘s herrlichst G'schöpf'l wohne thät, wie ich je kenne hab lehre! Un jetzt soll ich furt vun hie, un soll sie lang, verlicht niemols wieder sehn?!

Jules: Oho! Was hör ich do? bisch ver- liebt?!

Albert: Ja,verliebt bis uewer d'Ohre ; un siehsch, ich zähl ganz b'sunders uff dini Unterstützung.