-13 -
Ropfer (wendet sich zur Türe; abgehend zu Jules): Ah, was ich saaue will: Han Sie die Korre- spondenz vun hytt schun g'schriwwe?
Jules: Noch eini Kart hawich ze schriewe.
Ropfer: Wenn Sie se schriewe welle; d'r Scham- petiss kann sie noch mit uff d'Poscht nemme.
Jules: ,,Oui, patron!'' (Ropfer ab. Jules schickt sich an zu schreiben.)
Albert (hübscher junger Mann, durch die Mitte): ,,Salut Jules''
Jules: „Ah, Salut!'' ―Nur noch e Moment.― So, die Kart wär g'schriwwe.
Albert: Diner ,,patron'' het m'r ewe telepho- niert, ich soll unfehlbar here kumme, er möcht m r sin nej Schlofmittel zeije, wie 'r erfunde hett.
Jules: ,,En effet'', e grossartige Erfindung!
Albert: Zue glicher Zitt moecht ich mini Ab- schiedsvisit mache, d’Zitt vun mim ,,remplacement'' isch abgelaufe. D'r Dokter, wie ich remplaciert hab, isch zeruckkumme ... (betrübt) Leider schun ze- ruckkumme. -
Jules: Leider?
Albert: Ja, liewer Frind, es fallt m'r schwer, arig schwer, vun hie furt ze gehn.
Jules: Ues dem Nescht?!
Albert: E Nescht?! — Wie wenn diss Städtel nit e koschtbarer Schatz in sinne Müre hätt! - Wie wenn in dem Städtel nit ‘s liebscht‚ 's nettscht, ‘s herrlichst G'schöpf'l wohne thät, wie ich je kenne hab lehre! — Un jetzt soll ich furt vun hie, un soll sie lang, verlicht niemols wieder sehn?!
Jules: Oho! Was hör ich do? Dü bisch ver- liebt?!
Albert: Ja,verliebt bis uewer d'Ohre ; un siehsch, ich zähl ganz b'sunders uff dini Unterstützung.