- 8 -

Anatol: So, un jetzt welle m’r 's uns emol zerscht recht bequem mache (geht auf den Tisch zu, auf den er seine Reisetasche gestellt hat. Er bemerkt eine Medizinflasche, die auf dem Tische steht, entkorkt sie und versucht davon.)

Ropfer (zu seiner Frau): ,,Enfin'' , wenn meinsch, dass ich mich mit dim däuwe-n-Unkel erumbalig, allewyl dass un ‘s Jeanne Ejch in Bade-Bade-n-amüsiere, ze bisch trumpiert! „Coûte que coûte‘” muess 'r m'r wieder zuem Hüs nüs!

Anatol: E zue e gueti Medizin! (Setzt die Flasche wieder an.)

Ropfer (sich umdrehend, sich auf Anatol stürzend und ihm die Flasche entreissend): Halt! -

Anatol: E zue e gueti Medizin! (Setzt sich und kramt aus seiner Reisetasche ein grosses Paar Pan- toffeln heraus.)

Ropfer: „Ca c'est trop fort!'' Eim d'Arzneje, wie m'r for sin „clientèle gerischt hett ze ver- sueche! Diss fangt jo guet an!

Madame Ropfer: ‘s isch doch hoffentlich nix schädlichs, wie'r genumme hett?

Ropfer (wütend): Leider, ‘s isch numme-n-ze Arznej for e kranki Kueh, un d'r Anatol hett e Rossnatür.

Madame Ropfer: „Mon Dieu!” Mit dere-n-Affär vergiss ich jo ganz mini Köffer! Schicksch de Scham- petiss un d'Ammej glich nuff, wenn se kumme. (Ab nach links.)

Ropfer: Ei jo denn!

Anatol (sich die Pantoffeln anziehend): Es geht nix uewer warmi Fuess, diss hett als scnun miner Grossvater seli g'saat. (Zu Ropfer) Antoine, ‘s isch merikwürdig, wie ın'r die Medizin guet be- kummt, so muesch m'r au e Fläschel for mich mache,