Madame Ropfer (hastig von links; sie trägt eine Brille und macht einen scharfen Eindruck): Wo isch denn d’r Schampetiss? Hawich d'r nit schun vor ere Stund g'saat, dü sollsch m'r de Schampetiss nuff- schicke, wenn die Köffer gepackt sin?!
Ropfer: Numme nit so gejäscht! Do hätte-n-'r jetzt nit ze dritt d'rwäje kumme brüche, 's isch noch alli Zytt, ich hab de Schampetiss numme furt- g'schickt, e Arznej. wie arig pressiert het, zuem Ochsewirth traue.
Madame Ropfer: Ob- m'r schun emol so ebbs erlebt hett?! — In ere Stund welle m'r uff Bade- Bade verreise, ‘s Jeanne un ich. d'Köffer solle-n-an de Isebahn, un m'r schickt de ,,domestique'‘ furt, Kummissione mache!
Ropfer (zu Ammej): Ammej! Lauft Sie g’schwind ins Ochsewirths un saat Sie im Schampetiss, er soll so schnell ass möjlich heimkumme.
Ammej: Ja, Herr, ich läuf, awer z'erscht muesch hesch! Wenn'r noch dort isch! (Schnell ab.)
Madame Ropfer: Nee so e Mann! Nee so e Mann!
Jeanne: ,,Mais maman!"
Ropfer: Ze jäscht doch nit eso; sin d'Köffer uewerhaupt schun fertig gepackt?
Madame Ropfer: Nein, noch nit ganz, m'r han eine wieder üspacke muehn, ,,mais c'est l'affaire d'une minute''. (Zu Jeanne) Jeanne, geh nuff wit- tersch packe, ich kumm grad nooch!
Jeanne: ,,Oui maman!'' (Ab)
Ropfer: ,,Eh bien, c'est aussi l'affaire d'une minute”, un d'r Schampetiss wär do gsin, au ohne dass ich ne durich sini Frau hätt hole lon.
Madame Ropfer: ,,L'affaire d''une minute!" - Es hätt numme-n-einer de Schampetiss brüche-n- antreffe und zuem saaue brüche: ,,Salut, général,