96

Fritz Grinsinger: O ja! Natürlich! Natürlich! (Für sich) Hol dich d'r Deifel! Ja do, wenn jetzt d'Fanfare kommt!

Hans Grinsinger (aufhorchend): Was is'n das? Musike? (man hört von ferne den Marsch „Sambre et Meuse“ spielen) Noch’ne Musike ? jetzt wirds fidel! (Er begleitet die Musik, indem er den Takt dazu schlägt)..

Fritz Grinsiger (für sich): d’Fanfare! Ich tät liewer d’Trumpete vun Jericho oder d’Posaune vum jüngschte Gericht höre! Nein, so e Daa! so e Daa!

de Rose: On dirait la „Sambre et Meuse“ (Fritz Grin- singer nickt bestätigend) Quel beau geste! Encore une ovation?! Décidément si le gouvernement savait de quelle considération vous jouissez, il vous aurait donné la Légion d'honneur. Savez-vous que je suis étonné de voir que la police ne s'en mêle pas?

Fritz Grinsinger (verzweifelt): Ich bin fütti! fichu! Lächerli! Verlore! (Die Musik marschiert auf. Die Gesellschaft stellt sich im Türrahmen auf. Die Mit- glieder tragen weisse Hosen, dunkle Jacken und Mützen mit französischer Façon. Wenn die letzten Töne verklungen sind, tritt der Präsident vor.)

Rièmer: Mesdames! Messieurs! Chers amis! (er wird unterbrochen durch Frau Grinsinger, welche hastig von links hereinstürmt.)

Madame Grinsinger: Ihr Herre, d'r Gendarm kummt (zu de Rose) Un gendarme. (Alles sieht sich verwundert um).

de Rose: Un gendarme?! Ah, vraiment, cela ne m’étonne pas, on a poussé l'audace trop loin! A quelle lutte héroïque vais-je assister.