83

Marie: Herr ich kann nit französch.

Madame Grinsinger: Unn d'r Baron versteht kenn Wörtel ditsch.

Fritz Grinsinger: Nom d'un petit bonhomme! Mon Dieu, was e-n-émotion! (in grosser Auf- regung auf und ab.)

Madame Grinsinger: Mann, ich geh ’ne selwer ruefe. (eilt der Türe rechts zu. Marie schnell ab in den Garten.)

Fritz Grinsinger (seiner Frau nachrufend): Vergiss awwer nit an d’Thüer ze klopfe, verlicht isch'r noch nit angedhon!

Madame Grinsinger (im Türrahmen): Naturellement! (schnell ab)

Fritz Grinsinger: Nom d'un petit bonhomme, jetzt weiss ich vor lütter Uffrejung nimmi wie d’Redd anfangt. Wie hawich se denn numme? (sucht in den Taschen) Bon, do hawich se jo in d'r Hand! (er öffnet zitternd das Blatt und beginnt mit Pathos) Messieurs! Chers amis! Je ne m'attendais vraiment pas à tant d'honneur!

Marie (schnell durch die Mitte herein, ihr nach Jean): Ja Herr, m’r hört d’Müsik ganz kreit, wenn d'r Wind wäijt.

Jean: Ja Herr, es sin sie. Sölle m’r de Champagner anfange-n-uffmache ?

Fritz Grinsinger: Ja, fange-n-an! Unn merike-n-Ejch’s noch emol ganz genau, wie ich mini Redd ghalte hab, no schenke-n-'r in, ohne ze halte, an eim Schnüerel furt. Es derf keiner nüechtere uff Strossburri zerück- kumme!

Jean: Ja Herr, m’r wäre d’rfor sorje!

Fritz Grinsinger: Ja, Ejch mein ich nit!