— 83 —
Marie: Herr ich kann nit französch.
Madame Grinsinger: Unn d'r Baron versteht kenn Wörtel ditsch.
Fritz Grinsinger: Nom d'un petit bonhomme! — Mon Dieu, was e-n-émotion! — (in grosser Auf- regung auf und ab.)
Madame Grinsinger: Mann, ich geh ’ne selwer ruefe. (eilt der Türe rechts zu. Marie schnell ab in den Garten.)
Fritz Grinsinger (seiner Frau nachrufend): Vergiss awwer nit an d’Thüer ze klopfe, verlicht isch'r noch nit angedhon!
Madame Grinsinger (im Türrahmen): Naturellement! (schnell ab)
Fritz Grinsinger: Nom d'un petit bonhomme, jetzt weiss ich vor lütter Uffrejung nimmi wie d’Redd anfangt. Wie hawich se denn numme? — (sucht in den Taschen) Bon, do hawich se jo in d'r Hand! (er öffnet zitternd das Blatt und beginnt mit Pathos) Messieurs! Chers amis! Je ne m'attendais vraiment pas à tant d'honneur! —
Marie (schnell durch die Mitte herein, ihr nach Jean): Ja Herr, m’r hört d’Müsik ganz kreit, wenn d'r Wind wäijt.
Jean: Ja Herr, es sin sie. Sölle m’r de Champagner anfange-n-uffmache ?
Fritz Grinsinger: Ja, fange-n-an! Unn merike-n-Ejch’s noch emol ganz genau, wie ich mini Redd ghalte hab, no schenke-n-'r in, ohne ze halte, an eim Schnüerel furt. Es derf keiner nüechtere uff Strossburri zerück- kumme!
Jean: Ja Herr, m’r wäre d’rfor sorje!
Fritz Grinsinger: Ja, Ejch mein ich nit!