— 82 —

Fritz Grinsinger: Unn do die langouste, sauce majon- naise, diss isch ebs for de Präsident, er fraijt sich schun d’ganz Wuch druff, unn do die Crevettle, diss isch ebs for de Piston-Fritz! — Enfin d'r Baron de Rose muess d’Aue uffrisse, wie Pflueijrädle, wenn’r dem Spektakel zueluejt! — Ce sera une belle fête, une belle fête!

Madame Grinsinger: Ich wott es wär verbie, ich hab nächt e so böesi Traum ghett, j'avais un mauvais songe.

Fritz Grinsinger: Bon, jetzt kummsch dü m’r mit Altwywerplän! Was soll passiere? Isch nit alles im Blej? D'r cousin de malheur üs Sachse isch uff d'r Heimreis! D'r Dr. Kneppchen rischt sin Gepäck in d'r Stadt fur abzereise, unn hett m’r gschriwwe, dass d’Affär Gauthier e gueti Lösung wurd finde, unn was mini Kinder anbelangt, ze hawich e Waffe- stillstand gschlosse mit’ne bis nooch’m Fescht! (pfiffig) Unn nooch’m Fescht wurr ich ’ne schun zaije, wer Meischter isch im Hüs! — Frau beruehig dich, diss Fescht wurd glänzend verlaufe, so wohr ich Fritz Grinsinger heiss! —

Marie (hereinstürmend): Herr, ich glaub sie kumme. ich höer Müsik vun wittem!

Fritz Grinsinger (lauschend): Was, schun? — En effet, m’r meint m’r hört Müsik.

Madame Grinsinger: Ja, m'r hört Müsik! (Man hört Musik in weiter Ferne.)

Fritz Grinsinger (in grosser Aufregung): Sac à papier, unn mini Kinder, wie noch nit do sin vum Isebahn! (zieht seine Rede heraus) Marie, spring Sie gschwind nuff, d'r Herr Baron soll gschwind kumme.