48

Fritz Grinsinger: Ja, unn hett’r sich nit üsgsproche bie dinere Tochter?

Rièmer: Bis jetzt noch nit, wie’s schient. Ich hab mini Tochter e bis'l uff d’Sytt geruefe unn sie in's Gebett genumme. Sie isch e bis'l désappointiert gsin mit dere Messerej, sie hett gsaat, sie hett sich’s ganz anderscht vorgstellt, wenn m’r Hochzittere soll wäre.

Fritz Grinsinger: Je comprends. Es fehlt mim Sohn halt an d’r nöthige Uewung!

Rièmer: Zuem z’Middaaesse hawich ziemlich Champagner serviert, for dass ’r e bis’l meh Küraasch bekummt. Enfin nous verrons le résultat.

Fritz Grinsinger: Enfin j'ai bon espoir, ich hab gueti Hoffnung! Du reste une bonne nouvelle. D'r Baron de Rose kummt ganz sicher am Sundaa, er hett mir g’schriwwe.

Rièmer: A la bonne heure, diss trefft sich jo grossartig! ’s Programm for de Sundaa isch also kurz noch emol diss: am Morje macht d’Fanfare e-n-Üsflug uff de Odilieberry, unn am Oowe uff'm Ruckwäj kehre mir bie dir in au son de „la Sambre et Meuse“, diss muess e leids Effekt uff de Baron de Rose mache!

Fritz Grinsinger: Bien sûr! Inutile de te dire, dass ich e buffet froid dressiere wurr, dass de membres vun d'r Societät ’s Herz im Lyb lache wurd; ich hab schun im e jede sin Lieblingsplättel notiert. Zuem trinke kann ich leider nur Champagner serviere (Rièmer lacht) Awwer wenn m’r emol ewyl d’rvun getrunke hett, ze gewöhnt m’r sich nooch unn nooch schun dran. (beide lachen)

Rièmer: Ja, ich muess jetzt gehn, ich bin arrig pressiert, un welle m’r’s bescht hoffe, et au revoir. (Rièmer ab).