37

Fritz Grinsinger (verwundert): Wie so an denne halte?

Jeannette: Ei wie’r e Dokterarweit üewwer d’Schäddel- bildung vun unserer Familli schriewe will, d’rbi will’r genau üsführe, dass üs Sachse stammsch unn d’Mamme üs ere ganz alte elsässische Büre- familli.

Fritz Grinsinger (entsetzt): Wie, was faselsch do? Der kennt unser secret au? Jetzt trefft mich d'r Schlaa! Ja do, do bin ich jo dem lätzge- drähjte Burscht, wie ich ewwe nüsgschmisse hab uff Gnad unn Ungnad üsgeliffert! O misère, m'r hett’s nit licht, e Sachs ze sin !

Durand (tritt durch die Mitteltüre ein. Hübsches jugend- liches Aussehen. Charakteristisch ist seine selbstge- bundene grosse Halsbinde. Er begrüsst die Anwesen- den): Bonjour mes chers. Bonjour oncle. (bemerkt die gedrückte Stimmung) Ich glaub gar, ich kumm grad im e lätze Moment.

Lisa: kummsch jo im e lätze Moment, cousin.

Jeannette: D'r Babbe möcht uns nämlich mit aller Gewalt verhierothe.

Durand: Diss isch jo e lätzer Moment! Unn geje wenne, wenn m’r fröuje derf?

Jeannette: Cousin, mir hett d’r Babbe e-n-Offizier erüsgsuecht.

Durand: Oh!..—E-n-Offiezier? Infanterie? Artillerie? Kavallerie?

Fritz Grinsinger: Diss spielt kenn Roll.

Durand: Oh doch Unkel, d’r Pries, wie m’r dran kehre muess, isch unterschiedlich, d’Kavallerieoffezier sin am dierschte.

Lisa (traurig): Cousin, unn ich soll gar e Baron han.