— 37 —
Fritz Grinsinger (verwundert): Wie so an denne halte?
Jeannette: Ei wie’r e Dokterarweit üewwer d’Schäddel- bildung vun unserer Familli schriewe will, d’rbi will’r genau üsführe, dass dü üs Sachse stammsch unn d’Mamme üs ere ganz alte elsässische Büre- familli.
Fritz Grinsinger (entsetzt): Wie, was faselsch dü do? — Der kennt unser secret au? — Jetzt trefft mich d'r Schlaa! Ja do, do bin ich jo dem lätzge- drähjte Burscht, wie ich ewwe nüsgschmisse hab uff Gnad unn Ungnad üsgeliffert! O misère, m'r hett’s nit licht, e Sachs ze sin !
Durand (tritt durch die Mitteltüre ein. Hübsches jugend- liches Aussehen. Charakteristisch ist seine selbstge- bundene grosse Halsbinde. Er begrüsst die Anwesen- den): Bonjour mes chers. Bonjour oncle. (bemerkt die gedrückte Stimmung) Ich glaub gar, ich kumm grad im e lätze Moment.
Lisa: Dü kummsch jo im e lätze Moment, cousin.
Jeannette: D'r Babbe möcht uns nämlich mit aller Gewalt verhierothe.
Durand: Diss isch jo e lätzer Moment! Unn geje wenne, wenn m’r fröuje derf?
Jeannette: Cousin, mir hett d’r Babbe e-n-Offizier erüsgsuecht.
Durand: Oh!..—E-n-Offiezier? Infanterie? Artillerie? Kavallerie?
Fritz Grinsinger: Diss spielt kenn Roll. —
Durand: Oh doch Unkel, d’r Pries, wie m’r dran kehre muess, isch unterschiedlich, d’Kavallerieoffezier sin am dierschte.
Lisa (traurig): Cousin, unn ich soll gar e Baron han.