— 27 —

Fritz Grinsinger: Was’s isch, weiss i selwer nit, awwer m’r saat emol so.

Madame Grinsinger: Ah, comme ça! — Ah, zelle- wäj !

Fritz Grinsinger: Nein, ich wurr mich hüete ebs ze thuen, wodurich diss Gheimnis erüs kann kumme. D'r Fritz Grinsinger wurd die Roll vum patriotische Elsässer, wie'r bis jetzt so guet unn mit so viel succès gspielt hett, wittersch spiele unn als gueter Patriot emol in’s Jenseits abflattere. (setzt sich)

Madame Grinsinger (besorgt): Qui sait! Wer weiss! Wer weiss!

Fritz Grinsinger: Ja, d’r Gücksel, was isch denn, dü machsch jo e Gsicht wie e verresseni Zittung ? Ich bekumm jo ganz Angscht. —

Madame Grinsinger: Eh bien, dass's grad weisch, in dere Zytt, wie dü in Paris bisch g’sin, isch’s erüs- kumme. C’est hüsse, ’s isch alles hüsse!

Fritz Grinsinger (entsetzt aufspringend, zuerst ganz sprachlos): Wie, was, wer hüsse!? — Hüsse, dass ich e Sachs bin? Dü bisch vun Sinne! — Wie, was, wer?! Ei diss isch jo nit möjlich! Nit möjlich!

Madame Grinsinger: Unn doch isch’s eso.

Fritz Grinsinger: Ja, unn wer isch denn der Simpel, wie diss erüsgebrocht hett? ! Ze redd doch! Denne bring ich jo um!

Madame Grinsinger: Ei d’r Professor Kneppchen.

Fritz Grinsinger: Was?! Jetzt bin ich verlore, ver- ratzt, fütti, kapores! — Ja, ze redd doch, wie isch denn diss möjlich ?

Madame Grinsinger: Ei, sie han doch dine Kopf gemesse, ehb dass dü uff Paris bisch, un do han sie’s an dim Kopf gsehn, dass dü vun ditscher Ab-