— 26 —
Fritz Grinsinger: Ganz decidiert! So lang Schwowe- n-uff d’r Mairerie hucke nemm ich kenn Kandidatür an! Niemols!
Rièmer: Bravo! Très bien! Hesch ganz recht, diss isch au mini Idee. — Et bien au revoir alors! (ab)
Fritz Grinsinger: Wenn ich nur müesst, so dumm bin ich jetzt doch nit. Do müesst ich jo ’s gröscht Hornvieh uff’m Erdsgrundbodde unn de-n-angrenzende Weltteil sin! — ’s erscht was d’Gejner mache thäte, diss wär in minere Vergangeheit rumzeschnuffle, wie e Herd Söüj uff d’Trüffle, ob sie nix geje mich finde könnte. — Ich wurr allewäj wäje-n-eme so einfältige Titel uff’s Spiel setze, was ich zittr füenfedrissig Johr verheimlicht hab (schaut nach den Türen, ob niemand lauscht), dass ich ajetlich gar kenn Elsässer bin, dass min Vatter unn Mueder ingewanderti Sachse sin gsin unn Grinsinger gheisse hann?! — Diss Massel vun mini Find wott ich sehn, wenn diss erüs- thät kumme!
Madame Grinsinger: Wer weiss, obs nit doch emol erüskummt ?
Fritz Grinsinger: Wie so?! — Wer kann e-n-In- tresse dran han, diss erüszeförschle? — Üsser dir weiss ’s kenn Seel unn kenn Mensch, nit emol mini Kinder wisse’s, dass so e-n-épée de Damoclès üewwer mir hängt.
Madame Grinsinger: De quel Sawel parles-tu la? Vun was for'me Sawel reddsch dü do?
Fritz Grinsinger: Dü hesch jetzt emol doch gar kenn Bildung! Vum Sawel vum Damoclès.
Madame Grinsinger: Was isch diss for e Sawel? —