— 25 —
Fritz Grinsinger: Ce serait une apothéose, wo for dich verlicht e violetts Bändele bedytte könnt, denn d'r Babbe vum Baron de Rose, wie kummt, hett e lange-n-Arm.
Rièmer: Unn for dich am End gar ’s roth!
Fritz Grinsinger: Wer weiss, qui vivra verra!
Madame Grinsinger: Hett zeller Blind gsaat.
Rièmer (gibt ihm die Hand): Et au revoir cher ami. Au revoir Madame. (ab)
Madame Grinsinger: Ich thät die Hieroth zue gern sehn, die Mamsell Rièmer isch jo kenn beauté, elle n'est pas belle, mais elle est spiritueuse.
Fritz Grinsinger: Spiritueuse!! — Spirituelle witt dü saaue?!
Madame Grinsinger: Ah, ja!
Fritz Grinsinger: Wenn dü eso französch reddsch, wenn d'r baron de Rose kummt, wurd der ebbs netts denke! Dü verhunz'sch m’r noch mini ganz carrière! Ich bin im Stand unn mach's noch wie d’r Napoléon premier, wie'r uff d’r Höh isch gsin, unn loss mich vun d’r scheide!
Madame Grinsinger: Oho! Je ne me laisse pas e so wegwerfe! Gell wie dü mich for drissig Johr ghieroth hesch, ze-n-isch d’r diss Büremaidel guet genue g’sin, wo d’r d’Dott mitgebrocht hett, for diss Epicerie-lädel ze kaufe, wie m'r mit angfange han.
Fritz Grinsinger: Hawich’s zellemols könne wisse, dass ich’s emol e so witt bring?!
Rièmer: (zurückkehrend): E, Mildebikl noch emol, wer kenn Gedanke hett, der hett Füess. Ich bin ewwe ajetlich kumme, for ze fröuje, ob dü definitiv deci- diert bisch, kenn Kandidatür for de Gemeinderoth anzenemme ?