— 22 —
Madame Grinsinger: Do fraj ich mich schun druff. Dü ladsch sie no hoffentlich zuem Esse-n-in. Tu l’in- viteras ?
Fritz Grinsinger: Awwer selbstverständli, mit’m comité vun d'r Fanfare. Enfin, wie dü siehsch hawich d'finscht Pariser Gsellschaft kenne gelehrt.
Marie (anmeldend): D’r Herr Rièmer.
Fritz Grinsinger: Ah?! Der kummt m'r grad wie geruefe, er soll erin kumme.
Rièmer (älterer Herr, würdiges Aussehen): Bonjour mon cher ami, bonjour chère madame. Grad hör ich, dass dü üs Paris zeruck bisch. Dü siehsch e bissel angegriffe-n-üs.
Fritz Grinsinger: Kenn Wunder, vun eim dîner zuem andere, do les emol die Notiz im Figaro. (zieht den „Figaro“ aus der Tasche.) Do les. (liest. Rièmer schaut ihm über die Achsel in die Zeitung.) Grande soirée hier chez la Duchesse de Montplaisir. Très remarqué dans la Société le grand industriel alsacien Grinsinger, le patriote alsacien bien connu. (steckt die Zeitung in die Tasche und zieht aus der andern Tasche die „Presse“) Un do les emol denne-n-Artikel in d'r „Presse“. „Non! La protestation n'est pas morte, nous avons eu la bonne fortune d'interviewer Monsieur Grinsinger, le patriote alsacien“... siehsch, sie heisse mich einfach numme noch „le patriote al- sacien“. (liest weiter in der Presse.) Unn zuem Schluss vun dem Artikel heisst’s: „Et dire qu’un homme pareil n’est pas encore décoré!“
Rièmer: Diss isch e gueter Wink.
Fritz Grinsinger: C’est vrai, awwer der Satz wurd sini Giltigkeit nimmi lang bhalte . . . .
Rièmer: So, hesch Hoffnung ?