— 15 —
Lisa: Er kummt direkt vun Genf. Er isch uff d’r Friddeskonferenz gsin, wi d’ligue de la paix organi- siert hett.
Fritz Grinsinger: Friddeskonferenz! Ligue de la paix! Wie m’r sich numme mit so einfältige, dumme Lumbedings abgänn kann!
Jeannette: Er isch ganz ami mit’m Professor Knepp- chen, wie sini Ansicht teilt.
Fritz Grinsinger: Kein Wunder! Zwei Schöüte gän halt e Paar! —
Lisa: Hytt isch'r bie d’r Grossmamme-n-in Kolbse. Er hett g’saat dass’r so glüeklich isch, dass'r widder emol so recht vun Herze Elsässerditsch babble kann.
Fritz Grinsinger: Üewerspannti Plän! Ich redd’s ganz Johr Elsässerditsch, dass ich mich awwer jemols extra glüecklich dodurich gfüehlt hab, diss könnt i nit bhaupte.
Lisa: Bie ihm isch’s doch ebs andersch, wie'r doch’s ganz Johr in Paris isch. Diss erinnert ’ne ewwe-n-an sinni Kinderjohr, wie'r do im Elsass bie d’r Gross- mamme verlebt het.
Ehrstein (von rechts kommend): Pardon mademoiselle Jeanne, ich sott ehb dass ich heimgeh notwendi noch emol e paar Mess vun Ihrem Kopf noochmesse, wenn Sie d’rmit inverstande sin.
Jeannette: Awwer natierlich Herr Ehrstein. Mit’m gröschte Vergnüeje (setzt sich auf einen Stuhl im Vordergrund).
Ehrstein: Ich saa’ne vielmol merci (zieht sein Centi- metermass aus der Tasche und schickt sich an Masse zu nehmen).
Fritz Grinsinger: Zue verruckt, zue verruckt!