— 14 —

Fritz Grinsinger (für sich): Die Nundedié’s Schwowe! Küm sin sie do im Ländel, ze sin sie schon ganz do d’heim! Am Heimweh isch noch keiner gstorwe!

Fritz Grinsinger (zu Lisa): Also d’r Professor Kneppchen isch als noch do? —

Lisa: Ja papa, er isch noch do.

Fritz Grinsinger: Do hett m’r miner Generalvertreter in Leipzig minsex e lätze crampon vum e Vetter in’s Hüs gschickt! Diss isch m’r jetzt emol e lätzi Visit,

Jeannette: Ja, was isch do ze mache, nüsstelle kann m'r ’ne doch nit.

Fritz Grinsinger: Allewäj kann m’r ne nit nüs- schmisse, als cousin vun mim Generalvertreter in Leipzig, wo mir mini meischte Konserve an d’sächs- isch Armee verkauft unn mir versproche hett, d’rfur ze sorje, dass ich königlich sächsischer Hoflieferant wurr!

Lisa: Ej na, was reklamiersch no papa?

Fritz Grinsinger: Ej wer saat denn, dass i reklamier! (für sich) Ich wur awwer doch bigott noch e Wueth derfe hann wie e Hüs, dass m’r der nundedié’s Schwob nimmi zue d’r Kambüs nüs geht! —

Lisa: Unn roth emol papa, was m’r noch for e Visit bekumme han?

Fritz Grinsinger (ärgerlich): Roth emol! Roth emol! — Es isch m’r jetzt nit drum Räthsle ze löse!

Jeannette: ’s isch d’r cousin Durand üs Paris.

Fritz Grinsinger: Ah? — (für sich) Bon, der Spott- vöujel hett m’r grad au noch gfehlt. Ein lätzi Visit noch d’r ander.