11

Fritz Grinsinger: Ja, ich wär au erscht Morje kumme, awwer do hawich im letschte Moment erfahre, dass d’r Schah vun Persie mit dem Zug fahrt, wie ich hytt g'fahre bin, unn die Pläsier unn die Ehr, im nämliche Zug ze reise wie d’r Schah vun Persie hawich m’r nit welle nemme lon. (mit Stolz) Monsieur Fritz Grinsinger fabricant de conserves a voyagé avec le Shah de Perse!

Auguste: Papa, erlaubsch, dass ich d’r mine Kolleg Georges Ehrstein vorstell. (Ehrstein verneigt sich), wie im Herr Professor Dr. Kneppchen unn mir arrig an d'Hand gange-n-isch bie d’r anthropologische Messunge.

Fritz Grinsinger: So, Sie gän sich au mit so Plän ab?

Auguste: Awwer Babbe, wie so vun ernschte wisseschaftliche Untersuechunge redde kannsch!

Fritz Grinsinger: Ei, s’isch au wohr. Ich hab ge- meint, dass wenn ich vun minere Pariser Reis zeruck kumm, dass die Kopfmesserej e-n-End wurd han. Fur so ebs hawich dich doch nit Dokter wäre lon, for dass dini Zytt zuebringsch de Lytte d’Köpf ze messe! Wenn ich m’r so ebs gedenkt hätt, ze hätt ich dich e gottsnamme Huetmacher wäre lon; dini Stüdie wärte mich viel billiger kumme.

Auguste: Diss verstehsch ewwe nit papa!

Fritz Grinsinger: Ei allewäj! Woher soll ich’s ver- stehn?! M'r hett jo nie nix vun dir unn vum Professor Kneppchen erfahre könne, wäje was dass’r Gott unn d’r Welt d’Köpf vermesse!

Auguste: Eh bien, in d’r Wisseschaft ruckt m’r ererscht mit d’r Sprooch erüs, zue wellem Zweck m’r e For- schung macht, wenn m’r e griffbars Resültat erzielt hett.