— 31 —

NARR (lacht lütt): Tahitata! Dort isch’s schriftlich ! (Zeijt uff de Schryebdisch.)

BRUMMER : Jesses, ich habb’s jo dem Narr schriftlich gänn !

NERVICH (wo’s Schryewes geläse hett, zuem Brummer): Welle mir’s no nitt au deby lonn, liewer Herr Brummer ?

BRUMMER (unentschlosse): Nein, mir isch zue arich mit- g'spielt worre!

NERVICH: Monsieur Brummer, was Kinder unn Narre welle, isch d’Stimm vum Himmel! Also...

BRUMMER : Na, myntwäje ! (Zuem Nervich): Ich hoff awer, ass Sie sich besser uffiehre, als wie Ihre Vorgänger ! (Zeijt uff de Narr.)

NERVICH (umarmt de Brummer): Liewer Schwejerbabbe, ich bin numme-n-ins Oktavie verruckt, schunscht awer ganz normal!

34. Scène.

(D’Wärter fiehre iwerdem de Narr, wo komischi Hüpser macht, rächts ab. Wie vorig.)

EUPHROSINE (wo bis do unne baff do isch g'stunde, zuem Brummer): Was? Sie sinn d’r Monsieur Brummer ?

BRUMMER : Allerdings, Mademoiselle ...

EUPHROSINE: ... Euphrosine Bendélé heiss ich !

BRUMMER : Isch’s mejlich !

EUPHROSINE : Ja, unn ich bin do fur myne Goldschatz ze sueche, wo...

35. Scène.

Wie vorig. Oktavie (in dem Moment vun links).

OKTAVIE (stirmt uff de Nervich los): Nein, der Goldschatz do isch myne! Gell, Paul, ’s isch wohr ?

NERVICH: Gewiss, lieb’s Kind ! Dyn Babbe isch d'accord mit mir !