— 25 —
NERVICH: Ich saa’s Ejch jetzt im Ernscht: Ich bin d’r Dokter Nervich ! Der dort awer isch verruckt!
BRUMMER : Diss hett’r mir ewe-n-au g’saat !
3. WÄRTER : Diss sinn mir gewehnt !
NERVICH: Ich glabb jetzt sälwer ball, ass ich gebickt bin!
3. WÄRTER (hett’ne-n-in d'r Cabine unn macht zue): So Kräfte kann numme-n-e Verruckter hann ! (Links ab).
BRUMMER: Hoffetlich losst ’r mich nitt lang ellein, denn do hinne wurd m’r noch g’schosse !
26. Scène.
Brummer. 1. Wärter (vun rächts).
1. WÄRTER (zeijt uff de Brummer): Der isch jo nimmi yng’sperrt ? Ich habb doch gemeint, ich habb d’ Dier guet zuegemacht ! Als widder nyn mit’m! (Er will de Brummer packe.)
BRUMMER, (wycht zeruck): Ich bitt Sie, ich bin doch d’r Monsieur Brummer !
1. WÄRTER (lacht) : Denne kenn ich besser !
BRUMMER : Ich bin doch d’r Schwejervadder vum Dokter Nervich !
1. WÄRTER (fur sich): Der Kaib hett in d'r Cabine alles mitang’heert, was vorig do hüsse gebabbelt isch worre. Als widder nyn mit'm! (Er packt de Brummer; der wehrt sich, rueft wm Hilf, wurd awer doch in d'Cabine nyng'spediert).
BRUMMER (als letscht's Wort): Diss isch widder e nejer Streich vun mym süfere Herr Dochtermann !
1. WÄRTER: Hoffnungsloser Verfolgungswahnsinn !