— 24 —

24. Scène.

Wie vorig. Dokter Nervich (üss d’r Cabine).

NERVICH (fur sich): ’s isch doch guet, ass unsereiner uff so Fäll vorg’sähn isch unn ich de Schlissel by mir habb g’hett ! (Sieht de Brummer): Was isch denn diss fur e Patient ? Denne haw ich noch nitt by mir g’sähn !

BRUMMER (vergelschtert fur sich) : Grosser Gott, do brächt jo e Verruckter üss !

NERVICH : Wer sinn Sie ?

BRUMMER (fur sich) : D’Verruckte muess m’r zart behandle! (Lütt): Myn Namme isch Brummer, unn ich bin d'r Schwejerbabbe vum Dokter Nervich !

NERVICH (fur sich) : Diss isch e ganz hoffnungsloser Fall! (Lütt, lacht): Wer sinn Sie? De Monsieur Brummer kenn ich besser ! Unn d'r Dokter Nervich bin ich sälwer!

BRUMMER, (fur sich) : ’s isch doch trürich, wemm’r so kom- plett verruckt isch ! (Lütt): De Dokter Nervich kenn ich leider besser !

NERVICH : Ich verbitt mir diss ! Sie sinn verruckt unn nitt ich ! Ich loss’ne glych e Kaltwasserdüsch gänn ! (Will de Brummer packe, wo im Zimmer erumrennt).

BRUMMER : Wer do de Verstand nitt verliert, hett keine meh ze verliere !

NERVICH : Do hinne geht's jo hytt zue wie im e Narrehüss!

25. Scène.

Wie vorig. 3. Wärter (vun links).

3. WÄRTER : Was geht denn do vor !

BRUMMER: Er isch dort üssgebroche ! Er hett e Schlissel g’hett!!

3. WÄRTER (packt de Nervich, nemmt'm de Schlissel ab unn stosst'ne an d’Cabine): So, de Schlissel haw ich ! Diss isch jo e ganz G’fährlicher !