23

BRUMMER : Do isch e Gaunerej im Spiel! Wyll Sie sich hann denke kenne, ass ich geje d’Hyroot bin, hann Sie mich einfach dohinne welle verschwinde mache! Unn myn Geld hätte Sie no au g'hett!

NARR (fur sich): Der isch gar nitt so verruckt ! So isch’s schun gemacht worre. (Lütt): Bon, ich gibb zue, ass e Fähler gemacht isch worre, unn will’ne au widder guet mache, wenn Sie mir Ihri Dochter gänn !

BRUMMER : Im Läwe nie!

NARR: No kumme Sie nimmi üss dem Hüss erüss. (Fur sich) : Die do hinne solle-n-an mich denke!

BRUMMER : No geh ich uff d’ Polizej unn ....

NARR : Awer ohne myne Wille nitt ! Wärter, fiehre Sie’ne widder ab ! (D’r 3. Wärter will's mache).

BRUMMER : Nein, numme diss nitt! (Fur sich): O, was muess ich erläwe! Wenn ich'm de Wille nitt mach, ze bin ich verlore !

NARR : Na, wie steht’s ?

BRUMMER: Was blyet mir iwrig! Nemme Sie myntwäje myni Dochter !

NARR : No gänn Sie mir's grad do schriftlich !

BRUMMER: So e Gaunerej ! (Schryebt.) 's reinscht Middel- alter ! (Gitt im Narr `s Schrywe): So, diss wurd lange !

NARR (leijt’s uff de Schryebdisch): Merci, cher beau-père ! D'r Wärter b’sorjt Ihnne Ihri Kleider ! (Fur sich) : Jetzt wurd’s brenzlich ! Tahitata ! (Rächts ab.)

3. WÄRTER (zuem Brummer): Ich will sähn, ass ich Ihri Kleider find ! (Links ab.)

23. Scène.

Brummer.

BRUMMER (gebroche): Isch denn so ebbs in unserer Zytt noch mejlich! Na, wenn ich üss dem Narrehüss, drüsse bin, ze will ich’s dem nowle Fitzer schun zeije !