21

kenne ! Mir hann nämlich hytt e Patient bekumme, wo sich ynbilde dhuet, er wär dohinne Dokter unn zuedem noch myn Dochtermann. Au isch’r arich gewalttätig, so ass ich’'ne bis jetzt noch nitt habb kenne ynsperre. Ich sieh, Sie sinn e stariker Brocke; ’s wurd’ne also nitt schwär falle, fur'ne do in d’Gummizell ze spediere !

3. WÄRTER: Diss will ich meine, Herr Dokter !

NARR : Lonn Sie sich uff nix yn, was’r au saat !

3. WÄRTER: Ich bin schun mit andere Meischter worre !

20. Scène.

Wie vorig. Dokter Nervich (vun links).

NERVICH: So, liewer Schwejerbabbe, d’r Wyn kummt glych!

NARR (zuem Wärter): Diss isch’r !

NERVICH (zuem Wärter): Wer sinn Sie? Ich habb Sie noch nitt g’sähn, zydder ass ich do hinne Dokter bin !

3. WÄRTER (zuem Narr): Denne soll’s nitt hann! (Lütt zuem Nervich): Was isch, gehn Sie guetwillig mit odder nitt ?

NERVICH: Was soll diss heisse ? Ich glabb, Sie sinn ver- ruckt !

3. WÄRTER: E Verruckter luejt alli G’scheite fur verruckt an! Allez-hopp, Männel, als do nyn g’spaziert (macht d’Gummizell uff).

NERVICH : Was fallt denn dem Mensch yn ?

NARR (zuem Nervich): ’s isch guet fur Ihri G’sundheit !

NERVICH: Ich habb jo g’saat, ass’r pathologisch isch ! Ihr sinn alli zwei meschugge !

3. WÄRTER (zuem Narr): Ich will’s kurz mache, Herr Dok- ter! (Packt de Nervich unn zerrt'ne-n-an d’ Cabine).

NERVICH: Was, Herr Dokter ! Ich bin dohinne d’r Dokter !