— 19 —

NERVICH : Wie ? Wer isch e Säj? ’s Oktavie doch nitt?

NARR (vergelschtert fur sich): Schier hätt ich mich ver- schnappt ! Ich habb d’G’fangeschaft gemeint! (Lütt): Allewäj!... ich habb unseri hyttig Rucksprooch ge- meint, wo mir schun lang uff’m Maawe geläje-n-isch !

NERVICH: Ah so! Ze will ich g’schwind e guet’s Fläschel b’stelle gehn ! (Fur sich): Er isch gar nitt so iwel, wie ’s Oktavie als saat! E bissel komisch isch’r jo, awer ’s isch widder emool e Bewyes defür, ass sogar d'r nor- malscht Mensch pathologisch veranlaat isch ! (Links ab.)

14. Scène.

Narr.

NARR: Tahitata! Denne Narr bin ich los! Jetzt wurd’s Zytt, ass sich d'r Kinni vun Siam üss'm Staub macht! (Will rächts ab.) Wer kummt denn do ?

15. Scène.

Wie vorig. Euphrosine (vun links).

EUPHROSINE : Vun mym Papegei isch kein Spür ze sähn ! Awer finde muess ich’ne !

16. Scène.

Wie vorig. 1. Wärter (vun rächts).

1. WÄRTER (gepressiert unn ohne-n-uff d’Euphrosine ze-n- achte): Pardon, Monsieur Brummer, wisse Sie, wo d'r Herr Dokter isch ? Ich brüch e Rezept vun’m.

NARR : Er isch grad dort nüss! (Zeijt nooch links, 1. Wärter links ab.)

17. Scène.

Narr und Euphrosine.

EUPHROSINE (fur sich): Haw ich rächt g’heert ? (Lütt): Sie sinn d’r Monsieur Brummer ?