— 17 —

EUPHROSINE: Awer ich bekumm’ne widder! Ich weiss, wo’r isch! Hann Sie alli Schlissel vum Hüss ?

2. WÄRTER: Gewiss, Mademoiselle ! (Fur sich): Armer Herr Dokter !

EUPHROSINE: Na, ze kumme Sie mit mir!

2. WÄRTER (fur sich): In Gott’s Namme denn ! Ich muess’re folje — d’r Herr Dokter hett’s jo g’saat ! (Geht d’r Eu- phrosine nooch, wo nooch links ab isch gange.)

10. Scène

E Narr (vun rächts),

NARR (in Anstaltsmantel, macht vorsichtig d’Dier uff, kummt no eryng’stirmt unn hüpst im Zimmer unn uff de Stiehl unn uff'm Schryebdisch erum): Tahitata ! Ich bin frej — ich bin’ne üssgerisse! Ich bin nitt verruckt, awer alli andere sinn gebiekt — sogar d'r Herr Pro- fesser ! — Tahitata ! Do hänge Kleider — die zej ich an unn no kann ich unscheniert vun do verschwinde ! (Zejt de Frack unns Gilet vum Brummer an unn hängt syne- n-Anstaltsmantel an de Ständer.) Tahitata! Ich bin d'r Kinni vun Siam unn erklär jetzt in alle Natione de Kriej ! (Gryfft in de Sack vum Frack unn langt e Brief erüss, wo’r läst): Was isch diss? — «Werter Herr Brummer! Obwohl Ihnen noch unbekannt — Fräulein Tochter kennen und schätzen gelernt — bitte ich um die Hand von Fräulein Oktavie — Hochachtend Dokter Nervich.» Diss isch jo d'r Dokter vun dere-n-Abteilung ! — Grosser Gott, 's kummt ebber! Was mache ? Halt, e’n- ldee! In dere-n-Abteilung kennt mich jo niemand I (Setzt sich uff e Stuehl.)

11. Scène.

Wie vorig. Dokter Nervich (vun rächts.)

NERVICH (fur sich): Do isch schynnt’s Visit kumme !

NARR (steht uff) : Myn Namme-n-isch Brummer !