— 16 —

9. Scène.

Wie vorig. 2. Wärter (vun rächts).

2. WÄRTER (fur sich) : Wie isch denn die do ryngewitscht? Diss isch ohne Zwyefel im Herr Dokter syni fiancée ! Heiliché, muess die e Hüffe Geld hann, ass sich d'r Herr Dokter in diss alt Kaliwer vergafft hett !

EUPHROSINE (drähjt sich erum): Ah, do isch jo endlich ebber.

2. WÄRTER: Mademoiselle, Sie exküsiere, d’r Herr Dokter macht grad Visit !

EUPHROSINE: Diss isch mir egal! Ich will uff's Dach steje !

2. WÄRTER (fur sich): Im Herr Dokter ? (Lütt): Sie wäre doch nitt!

EUPHROSINE: 0, ’s isch e scheener Vöjel!

2. WÄRTER (fur sich) : Sicher hett s’e de Herr Dokter mit’re andere verwitscht! Na, ich kann’s ihm nitt in iwel nemme !

EUPHROSINE : Unn er hett allewyl so scheen babble kenne!

2. WÄRTER (fur sich): E Wunder, wenn s’e viel Glüwes hett !

EUPHROSINE: Üss d'r Hand hett’r mir g’fresse !

2. WÄRTER (fur sich): Hoffetlich isch s’e proper g'sinn !

EUPHROSINE : Er isch mir als uff d’Achsel g’huckt...

2. WÄRTER (fur sich): Diss hätt ich sähn mechte !

EUPHROSINE: . . . unn hett mich ins Ohreläppel gebisse !

2. WÄRTER (fur sich): Als besser, als wenn s'e d'r Herr Dokter uff’s Müll hätt g’schmutzt !

EUPHROSINE : Ich habb’m awer ze viel Frejheite gelonn, unn so isch’s kumme, ass’r mir durich d’Lumpe isch !

2. WÄRTER (fur sich): D’r Herr Dokter hett gewisst, was’r macht !