— 13 —
II. AKT.
1. Scène.
Brummer, wo vum 1. Wärter rächts eryngebroocht wurd.
BRUMMER (als wietiger): Was fallt Ihnne yn, mich do in e Narrehüss ynzesperre ! Ich bin doch nitt verruckt !
1. WÄRTER : Diss saawe-n-alli, wo dohinne loschiere !
BRUMMER : Ich habb allerdings dohere gewellt, awer . . .
1. WÄRTER: Sie hann jo jetzt Ihre Wille!
BRUMMER : Ich bin e Bekannter vum Dokter Nervich !
1. WÄRTER : Diss kann schun stimme !
BRUMMER (nemmt e Stuehl unn geht mit im 1. Wärter ze Lyeb): Wenn Sie meine, ass ich verruckt bin, ze sinn Sie verruckt !
1. WÄRTER: Jetzt wurd’r rabiat! Na, e gueti Kaltwasser- düsch macht’ne schun zahm ! (Wärft sich uff de Brum- mer, wo sich verzwyefelt wehrt, zejt'm Frack unn Gilet üss unn zejt ihm e'n-Anstaltsmantel an, wo am Ständer hängt. Syni Kleider hängt'r no an de Kleiderständer.)
BRUMMER (iwerdem): Lonn mich doch gehn ! Hilf ! 's isch jo numme d’r Vöjel dran schuld !
1. WÄRTER : Grad waje dem ! (Er stosst’ne in d’Kaltwasser- Cabine nyn unn schliesst d'Dier ab.) So e Verruckter wie denne haw ich noch keine zwische de Finger g’hett!
2. Scène.
1. Wärter, Dokter Nervich (vun links).
NERVICH: Was isch denn do fur e Krach ?
1. WÄRTER : Ich habb grad e Verruckter yng’fange, wo hett welle üssrysse, Herr Dokter ! Ich habb’ne-n-einschtwylle dort nyng’sperrt !