11

1. WÄRTER : Numme nitt uffreje, liewer Frind ! Üss wel- lere Abteilung sinn Sie, odder hann Sie Separat-Pension?

BRUMMER : Abteilung ? Pension ? Was welle Sie eijetlich vun mir ? Ich habb doch e Vöjel, wo ...

1. WÄRTER : Nadierlich, schunscht wäre Sie jo nitt do! (Meh fur sich): Ich dhue’ ne vorlaifig isolere, bis ass ich weiss, wo’r üssgebroche-n-isch !

BRUMMER : Was? Üssgebroche ? Wer ? Ich ? Fur was halte Sie mich denn ?

1. WÄRTER: Halte? Diss sieht m’r au so! Also los unn kein langi Plän gemacht ! (Er packt zue, so dass sich d'r Brummer kümm wehre kann, unn schleift'ne ins Hüss nyn.)

BRUMMER (iwerdem verzwyfelt, iwerlütt): Hilf! M'r will e Verbreche-n-an mir begehn ! Hilf ! (Alli zwei verschwin- de-n-im Hüss.)

10. Scène.

Euphrosine.

EUPHROSINE (in Huet unn Mantel ; uffgerejt vun rächts): liewer Gott, myn Papegei, myn lieb’s Lorele, isch mir furtg’flöje ! (Zuem Publikum): Ihr liewi Lytt, ze hälfe mir doch, myn arm’s Lorele sueche ! Was b’sinne- n-Ihr Ejch, Ihr Männer ! ’s winkt Ejch e hocher Lohn, denn ich, d’Mamsell Euphrosine Bendélé, reich myni jungfrailich Hand zuem Hyroote dem wackere Held, wo mir myn Lorele widerbringt !

PAPEGEI : ’s Lorele will liewer Zucker !

EUPHROSINE : Herrjeh, diss isch jo d’Stimm vun mym Papegei ! Wo isch’r denn ? Ah, do owe-n-uff’m Dach ! (Lockt): Kumm, Lorele, kumm scheen zue dym Frauele!

PAPEGEI (lacht): Was b’sinne-n-Ihr Ejch, Ihr Männer ?

EUPHROSINE: Er will nitt ! Ich muess partout uff’s Dach vun dem Hüss ! No kann ich myn Lorele sälwer fange