— 10 —
8. Scène.
Brummer.
BRUMMER : Lorele, ze kumm doch — baddabing ! d’Leiter isch ze kurz ! (Kummt vorsichtig erabb.)
9. Scène.
Wie vorig. 1. Wärter kummt üss'm Hüss.
1. WÄRTER (sieht d’Leiter): Was Dejfels, ich glabb gar, do rysst einer vun unsere Verruckte üss ! (Zuem Brum- mer, wo jetzt unte-n-isch): Ja, Mann, was mache denn Sie do?
BRUMMER : Pscht ! Stille! Ich habb e Vöjel !
1. WÄRTER (meh fur sich unn lacht) : Denne hann d'andere- n-au ! (Lütt): Woher isch Er denn, Mann ?
BRUMMER: 's isch sicher einer üss Indie ! Awer ze briehle Sie doch nitt so! Sie verscheiche mir’ne jo schunscht !
1. WÄRTER (fur sich): Ich kenn’ne nitt! Der isch gewiss üss d’r Abteilung II!
BRUMMER: Pscht! Wenn’r furtfliejt, ze-n-isch’s Ihri Schuld!
1. WÄRTER: Ach was! Do fliejt keim so g’schwind d'r Vöjel furt !
BRUMMER : Kenne Sie guet klettere ?
1. WÄRTER : Muess ich denn daadsächlich erscht noch Hilf dezue hole!
BRUMMER : Diss isch nitt neetig! Awer e längeri Leiter miehn mir hann ! Wenn ’r in dere Zytt numme nitt furt- fliejt !
1. WÄRTER (lacht): Der sitzt fescht fur syn Läbdesdaa! Wie heisse Sie eijetlich ?
BRUMMER : Worum? Hann Sie sich viellycht mir schun vorg’stellt ?