10

8. Scène.

Brummer.

BRUMMER : Lorele, ze kumm doch baddabing ! d’Leiter isch ze kurz ! (Kummt vorsichtig erabb.)

9. Scène.

Wie vorig. 1. Wärter kummt üss'm Hüss.

1. WÄRTER (sieht d’Leiter): Was Dejfels, ich glabb gar, do rysst einer vun unsere Verruckte üss ! (Zuem Brum- mer, wo jetzt unte-n-isch): Ja, Mann, was mache denn Sie do?

BRUMMER : Pscht ! Stille! Ich habb e Vöjel !

1. WÄRTER (meh fur sich unn lacht) : Denne hann d'andere- n-au ! (Lütt): Woher isch Er denn, Mann ?

BRUMMER: 's isch sicher einer üss Indie ! Awer ze briehle Sie doch nitt so! Sie verscheiche mir’ne jo schunscht !

1. WÄRTER (fur sich): Ich kenn’ne nitt! Der isch gewiss üss d’r Abteilung II!

BRUMMER: Pscht! Wenn’r furtfliejt, ze-n-isch’s Ihri Schuld!

1. WÄRTER: Ach was! Do fliejt keim so g’schwind d'r Vöjel furt !

BRUMMER : Kenne Sie guet klettere ?

1. WÄRTER : Muess ich denn daadsächlich erscht noch Hilf dezue hole!

BRUMMER : Diss isch nitt neetig! Awer e längeri Leiter miehn mir hann ! Wenn ’r in dere Zytt numme nitt furt- fliejt !

1. WÄRTER (lacht): Der sitzt fescht fur syn Läbdesdaa! Wie heisse Sie eijetlich ?

BRUMMER : Worum? Hann Sie sich viellycht mir schun vorg’stellt ?