— 8 —

Narredokter kummt nitt in d’Famili Brummer ! Ihnne mache d’Kranke verruckt, er macht no myni Dochter verruckt unn die schliesslich noch mich — nein, so verruckt bin ich jetzt doch nitt ! Warte Sie, Herr Dokter, ich kenn Sie zwar noch nitt, awer hytt solle Sie mich kenne lehre, selbscht wenn’s Octavie noch so verruckt in Sie isch unn Sie noch so narrächt ins Octavie sinn ! E Narredokter ! M’r saat nitt umesunscht : « Sage mir, mit wem du umgehst, und ich will dir sagen, wer du bist!» Iwerhaupt, was verstehn d’junge Lytt vun d'r Lieb? Do g’heert Erfahrung dezue! Ich habb d’Lieb au erscht g’funde, wo myni erscht Frau dood isch g’sinn. In d’r Biwel steht bekanntlich: «Wen Gott liebt, den straft er!» Na, uff myni erscht Frau angewend, muess ich directement de Fifi vum liewe Herrgott gewänn sinn! Hoffetlich breche-n-awer jetzt besseri Zytte an, denn durich e Zyttungs-Annonce steh ich dato mit’re Mamsell im Briefwechsel ; denne-n-Oowe haw ich’s erscht Rendez- vous mit’re, na, unn wenn d’Mamsell Euphrosine Ben- délé nooch mym goût isch, ze wurd halt widder g’hyroot, awer nitt üss Verrucktheit, so wie d’junge Lytt! Die solle mit'm Hyroote liewer warte, bis ass s’e-n-au emool Wittmann sinn !

4. Scène.

Wie vorig, Vum Dach vun d'r Anstalt heert m'r d’Stimm vum'e Papegei.

PAPEGEI: Wo isch’s Lorele? Da, Lorele, do hesch de Zuckerle !

BRUMMER (luejt erum): Wer isch denn diss?

PAPEGEI: Lorele ! Gibb mir e Schmitzele !

BRUMMER (luejt am Hüss nuff): Ah, do owe huckt jo e Papegei, wo schynnt’s in ebber furtg’flöje-n-ich ! E zü scheens Dierele ! (Lockt'm): Lorele, kumm! Do isch Zuckerle !