— 19 —
Mme LEWERMANN: D' Suzanne Ihr Ideal? Höre Sie, dies isch awer doch zuem Lache. ’s Suzanne kann for kenne Mensche e Ideal sin, es isch materiell was m'r materiell heisst.
OSCAR: Saawe Sie dies nit, en einzigi Minüt haw ich in sinni Seel nin g’sehn; awer jetz isch se wider ganz verschlosse.
Mme LEWERMANN: Glauwe Sie mer, Oscar, es isch gar nix drinne. Meine Sie denn, dass ’s Suzanne an ebs Höcheres denkt, dass es nur einmol e Gedicht lest?
OSCAR (trürig): Ja ich weiss wohl, es lest liewer ’s Woche- blättel.
(Suzanne erschient ohne ass m'r ins sieht.)
Mme LEWERMANN: Jo, d'allerletschte Nejichkeite interessiere ins allein. Ich saa Ihne, ’s Suzanne isch d’ personnifiziert Prosa. Es tuet nix als esse, trinke un schloofe.
OSCAR: Un schaffe. Vergesse Sie dies nit, Madame Lewermann, ’s Suzanne isch immer b’schäftigt. Uewerall wie ’s anne kummt, findt’s ebs ze schaffe, un wenn’s numme e Stuehl grad stellt oder e Tischteppi uffhebt.
Mme LEWERMANN: Awer vun Poesie het's kenn Schimmer. Meine Sie, es isch numme capawel Ihr Gedicht an d' Luna, wie Sie hitt gemacht han, ze verstehn?
OSCAR: Oh, des het nix uf sich.
Mme LEWERMANN: Oder glauwe Sie, dass es in stille Näächt mit Ihne de Sternehimmel anlüje un sich nooch’m Höchste sehne word?
OSCAR: Ach, ich denk m'r jetz, ich tät's gere schloofe lon. So e g'sunder, unschuldiger Schloof isch au Poesie.
Mme LEWERMANN: Un nie wär’s im Stand d’ majestätisch Er- haweheit vu me Sunneuffgang ze bewundere.
OSCAR: B’huet es Gott, ich wor’s doch nit in aller Frühj nüs- fuehre wenn’s Gras noch e so nass isch. Sehn Sie, Madame Lewermann, isch zelli Bluem wenjer schoen will se ver- zwurzelti Bried heisst? Ach, e so e verzwurzeltes Briedel isch au min Suzanne. s isch einfach, nadierlich, viellicht au prosaisch — awer e liewes, herziges Bluemel isch’s doch.
SUZANNE (kummt schnell noch vorne): Ach, Oscar; wie schön dü jetz redsch, wie poetisch.