18

Mme LEWERMANN: Ich weiss nit was Sie wölle.

Mme SCHWEBERLE: Lewermänne, bringt Sie mich nit üss em Hiesel, ich könnt ere schunscht grob kumme. Schäme sott Sie sich, in Ihre Johre su e junger Bue inzefange un d'r eijene Nièce de Hochzitter ze nemme.

Mme LEWERMANN: Ich denk nit dran, minnere Nièce de Hoch- zitter ze nemme.

Mme SCHWEBERLE: So, un w’rum isch Sie denn mit'm nüss in de Wald, un w’rum het Sie sich denn ewe vum packe un verschmutze lon? Isch dies au en Ufführung for e Frau vun vierzig Johr?

Mme LEWERMANN (indigniert): Achtedrissig.

Mme SCHWEBERLE: So fuehrt sich e lichtsinnigi Person uff un kenn anständigs Frauezimmer, denn Sie meint doch nit ebe, ass er Sie hieroote word. Nee, Lewermänne, do bin ich au noch do, un ehnder als dass ich e so e Vieheit zueloss, ehn- der schick ich ne uf Amerika. Ich pack jetz glich minni Koffer. Kenn Stund länger soll er meh in Ihrem Netz zawwle (ab in ’s Hüss).

SZENE 9

Madame Lewermann, d’rno Oscar, d'rno Suzanne.

Mme LEWERMANN (allein): Na, wart numme, dir will ich's zeije. Wenn ich dinne Sohn au nit verfuehre will, ze will ich eich doch noch de Kueche versalze. Do kommt er m'r grad erecht. Dem will ich d’ Hochzitterei mit em Suzanne e bissel verleide (zue Oscar) Worum so drüürig, Herr Oscar?

OSCAR (setzt sich): O Madame Lewermann, ich wott gar nimmi lewe.

Mme LEWERMANN: Alle, alle, Herr Oscar, nuer nit glich d’ Flüejel lapple lon. Was isch ne denn geje de Strich gange?

OSCAR: Ach, ich bin vun alle Himmel herunterg’falle. Grad ewe haw ich noch gemeint ich hab endlich im Suzanne min Ideal g'funde awer es het mich hart uf de Bode zeruck- gstosse.