— 17 —
nit Fangedissels, die zwei. Ar het e Bichel un Sie wackelt. Jetz packt er sie gar, un jetz gibt er ere e Schmutz. Ha, ha.
Mme SCHWEBERLE (kummt üss em Hüss): Han Ihr mine Sohn nit g’sehn?
SCHAKOB: E Mannskarl haw'i g'sahn, awer i weiss nit, ob ar Eier Sohn isch.
Mme SCHWEBERLE: Stelle Eich nit e su dumm, Ihr kenne ne doch; er het doch ewe Kaffee bie Eich b’stellt.
SCHAKOB: Ei der, wie de Kaffee getrunke het, isch grad ewe do nüs.
Mme SCHWEBERLE: Allein?
SCHAKOB: Nee; mit eme Wiebsbild.
Mme SCHWEBERLE: Mit was for'm e Wiebsbild?
SCHAKOB: Mit ’me fatte.
Mme SCHWEBERLE: Was?
SCHAKOB: Sie wackelt — e su — (macht in de Mme Lewer- mann noch) un d’ Nas hebt se in d’ Höh un redt süss.
Mme SCHWEBERLE: Dies isch d’ Lewermänne. Die isch mit mim Sohn furt?
SCHAKOB: Ja, mit dem, wie de Kaffee getrunke het. Ar het se gepackt — e su — un het ere e Schmutz gann — e su.
Mme SCHWEBERLE: Was, e Schmutz het ere genn? Hann Ihr au erecht g’sehn?
SCHAKOB: Ich hab ne jo krache here (lacht verschmitzt).
Mme SCHWEBERLE: Dis esch awer doch unerhört. So e falschi Katz. Awer dere will ich saawe was sie esch.
SCHAKOB: Do kummt sie grad, stecke’sere numme guet (ab).
SZENE 8
Mme Schweberle, Mme Lewermann.
Mme LEWERMANN: Ich suech min Paraselele.
Mme SCHWEBERLE: Ah, die Madame suecht ihr Paraselele. Es wär schad for ihr fin Hittel, wenns verbrenne tät. Sie könnt d’ Männer nimmi so guet anlocke.
Mme LEWERMANN: Ich fall üss de Wolike, was esch denn los?
Mme SCHWEBERLE: Sie fröjt noch was los esch. Het m’r min- ner Sohn verfuehrt un im Suzanne abspenschtig gemacht un stellt sich noch unschuldig d'rbie.