17

nit Fangedissels, die zwei. Ar het e Bichel un Sie wackelt. Jetz packt er sie gar, un jetz gibt er ere e Schmutz. Ha, ha.

Mme SCHWEBERLE (kummt üss em Hüss): Han Ihr mine Sohn nit g’sehn?

SCHAKOB: E Mannskarl haw'i g'sahn, awer i weiss nit, ob ar Eier Sohn isch.

Mme SCHWEBERLE: Stelle Eich nit e su dumm, Ihr kenne ne doch; er het doch ewe Kaffee bie Eich b’stellt.

SCHAKOB: Ei der, wie de Kaffee getrunke het, isch grad ewe do nüs.

Mme SCHWEBERLE: Allein?

SCHAKOB: Nee; mit eme Wiebsbild.

Mme SCHWEBERLE: Mit was for'm e Wiebsbild?

SCHAKOB: Mit ’me fatte.

Mme SCHWEBERLE: Was?

SCHAKOB: Sie wackelt e su (macht in de Mme Lewer- mann noch) un d’ Nas hebt se in d’ Höh un redt süss.

Mme SCHWEBERLE: Dies isch d’ Lewermänne. Die isch mit mim Sohn furt?

SCHAKOB: Ja, mit dem, wie de Kaffee getrunke het. Ar het se gepackt e su un het ere e Schmutz gann e su.

Mme SCHWEBERLE: Was, e Schmutz het ere genn? Hann Ihr au erecht g’sehn?

SCHAKOB: Ich hab ne jo krache here (lacht verschmitzt).

Mme SCHWEBERLE: Dis esch awer doch unerhört. So e falschi Katz. Awer dere will ich saawe was sie esch.

SCHAKOB: Do kummt sie grad, stecke’sere numme guet (ab).

SZENE 8

Mme Schweberle, Mme Lewermann.

Mme LEWERMANN: Ich suech min Paraselele.

Mme SCHWEBERLE: Ah, die Madame suecht ihr Paraselele. Es wär schad for ihr fin Hittel, wenns verbrenne tät. Sie könnt d’ Männer nimmi so guet anlocke.

Mme LEWERMANN: Ich fall üss de Wolike, was esch denn los?

Mme SCHWEBERLE: Sie fröjt noch was los esch. Het m’r min- ner Sohn verfuehrt un im Suzanne abspenschtig gemacht un stellt sich noch unschuldig d'rbie.