— 16 —
Bode steht. Su e Kerl wie ich word schun en anderi finde. (Madame Lewermann kummt üss em Hüss.)
BREY (froh): Ah bonjour Madame Lewermann, dies freit mich awer, dass Sie mer grad in d’ Händ laufe.
Mme LEWERMANN: D’ Freid isch ganz uf minere Sitt, Herr Brey.
BREY: Do han mer alli zwei e Freid.
Mme LEWERMANN: Wisse Sie, in dere Einsamkeit isch eim e Visit doppelt angenehm.
BREY: Un mir wär Ihr Anblick unter alle Umständ angenehm.
Mme LEWERMANN: Sie mache m'r Komplimente.
BREY: Nee, gewiss nit, dies isch min Sach nit. Wenn ich saa, Sie g’falle m’r, ze g'falle Sie m'r au, do kenne Sie sich druff verlonn.
Mme LEWERMANN (verschämt): G’fall ich Ihne wiriklich?
BREY: Un wie; ich weiss gar nit wie ich bis jetzt mini Aue hab g'het. Sie sin e Frauezimmer, do isch doch au ebs dran. Ken so e rüdigi Gais wie, par exemple, ’s Suzanne.
Mme LEWERMANN: ’s Suzanne isch awer viel jünger als ich.
BREY: Dies het kenn Sach; en abgelaauerter Broote isch allewiel zarter als e frischer. Nee, Madame Lewermann, es isch m'r bitterer Ernscht. Sie sin d’ Frau wie ich brüch.
Mme LEWERMANN: Sie gehn awer g'schwind an ’s Werik.
BREY: For was solle m’r noch langi Sparichlemente mache? M'r sinn alli zwei nimmi so jung, m'r muen uns dummle. Alle hoppla, schlaawe Se ihn, dass d’ Sach perfekt word.
Mme LEWERMANN: Nee, so g’schwind geht des Ding doch nit. Sie müehn m’r wenigschtens noch zwei Daa de Hof mache.
BREY: Wie Sie welle, ich mach Ihne au noch de Hof.
Mme LEWERMANN: Fange m’r mit eme kleine Spaziergang an.
BREY: A vos ordres, Madame (gibt' ere de Vortritt.) Passez, beauté (ab in ’s Freie).
SZENE 7
Schakob, d’rno Mme Schweberle.
SCHAKOB (allein): Jetz losst er de Kaffee stehn, un het doch ewe 3 Franke defuer bezahlt. Dies heiss ich sündhaft. (Trinkt e Schluck, luejt d’rno dene zwei noch.) Die spiele