— 12 —
OSCAR: Awer Suzanne? M'r han doch nit nur e Körper, m'r han doch au noch e Geischt un e Gemuet. M'r kann doch nit allewiel ans Esse, Trinke un Schloofe denke; es git en Aueblick, wo m’r satt esch un wo m’r üsg’schloofe het.
SUZANNE: Ei d’rno schafft m'r ebs.
OSCAR: Ja, awer m'r kann au nit allewiel schaffe. Han Sie denn noch nie in ere helle Mondnacht en uewerwältigendi Sehn- sucht nooch Ihrem Ideal g'schpiert?
SUZANNE: Nee, esu Züständ haw’ich kenni; ich geh meisch- tens frühj in’s Bett un schloof glich in. Do haw ich gar kenn Zitt an en Ideal ze denke.
OSCAR: Han Sie noch nie in einsame Stunde sich am e Gedicht vum Schiller begeischtert?
SUZANNE: Dies isch m’r ze hoch. Ich les liewer’s Wocheblättel.
OSCAR: Un z’morjeds früij bim Sunneuffgang, füehle Sie do nit d’ Poesie vun d’r Stund, wenn d’r Sunnegott sini Rösser lenkt?
SUZANNE: Gehn Sie m’r eweg mit denne Visione. Ich sieh nie- rigs e Sunnegott. Un uewerhaupt in d’r Friehj isch’s Gras noch viel ze nass, do bliet m’r am beschte d’heime.
OSCAR: Sie verstehn mich nit, Suzanne, oder welle mich nit verstehn.
SUZANNE: Wenn Sie emol redde wie anderi Lit au, no wor ich Sie ganz guet verstehn.
OSCAR (pathetisch, leijt ere d’ Hand uff d’ Achsel): O Suzanne, ewiger Widerspruch; sieht üs wie d’ Poesie selwer, un in sim Herze wohnt d’ allergewöhnlichscht Prosa. An dem Zwiespalt wäre alli minni Hoffnunge ze Schande wäre. Läb wohl, Suzanne, läb wohl (ab).
SUZANNE (allein): Ich glaub dem esch’s nit guet. M'r het e Miej mit denne Männer, nit zuem saawe. Ich bin jo gar nit e so prosaisch wie der meint, awer ich kann’s nit liede, wenn er esu lächerlich redt. Er dät mer au ganz guet g’falle, viel besser als de Brey, der isch mer viel ze alt. Awer grad der muess jetzt eso uewerspannti Idee im Kopf han. (Lüijt noch hinte.) Wer kummt denn do? Herrjeh, wenn m’r de Essel nennt, ze kummt er gerennt. Do isch de Brey.