— 10 —

Mme LEWERMANN (ganz nod bie em): Oder ich denne Adler, Herr Oscar.

OSCAR: Wie däte m’r do neji Fluejel wachse?

Mme LEWERMANN: Wie dät min Herz sich begeischtere.

SCHAKOB (der immer nehder kumme ’n isch, dicht vor alle zwei); Herr! (Sie fahre üsenander.)

OSCAR (wuetig): Was bruehlsch denn dü e so?

SCHAKOB: Ei dass Ihr mi höre.

OSCAR: Was isch denn los?

SCHAKOB: Ich will ejch ebes fröje.

OSCAR: Na, herüss mit.

SCHAKOB: D’ Köche will wisse, ob Ihr Milich zuem Kaffee welle?

OSCAR: Dies isch alles? Scheer dich zuem Kückück mit dinne dumme Fröje. Ich hab g’saijt, schwarze Kaffee will ich, ver- stande.

SCHAKOB: Ja, Herr. Awer, awer (kratzt sich hinterm Ohr) es isch e jeder Kaffee schwarz (ab).

OSCAR: Dauwer Simpel, eine so ze derangiere. (Zue Madame Lewermann) Vun was han mer denn grad geredt g'het?

Mme LEWERMANN (piquiert): Wisse Sie des nimmi?

OSCAR: Nee, ich bin ganz verwirrt, ich kumm nimmi drüss.

Mme LEWERMANN: Ich glaub, m'r hen grad vum Suzanne ge- redt.

OSCAR: Ah vum Suzanne, was han mer denn vum g’sait?

Mme LEWERMANN: M'r hann g’sait, dass es e netti, artligi, g'sundi Mamsell isch, wie in alle Stuecke zue Ihne passe tät.

OSCAR: Ja, zell isch wohr, wenn’s numme e bissel meh geisch- tige Schwung hät, wenn ’s nit e so terre à terre wär.

Mme LEWERMANN: Ja, d’ Suzanne steht ze fescht uf'm Bode; sinner Geischt kann nit in d’ Höh flieje; es esch wie e Hüehnel, wie nit höcher kummt als sinner Hüehnerkorb.

OSCAR: Wie oft haw ich’s schun flieje lehre welle, awer es will nit. Ihm isch wohl drunte in sim Hüehnerhoft.

Mme LEWERMANN: Ja, es git Litt, die gackere liewer als dass sie singe.