8

Mme SCHWEBERLE: Ne, ne, Mme Lewermann, ich wott numme nit, dass Sie sich lächerlich mache.

SCHAKOB (im Hintergrund briehlt): He!

Mme LEWERMANN (krischt): Uh!

Mme SCHWEBERLE: Was krische denn er e so?

SCHAKOB: Ei dass ar mi hört.

Mme SCHWEBERLE: Wer, er?

SCHAKOB: Der wie euch g’hört.

Mme SCHWEBERLE: Ah min Sohn, er esch jetz grad nit do, was welle'n Ihr denn mit'm?

SCHAKOB: Dies will i im sälwer säuje (ab).

Mme SCHWEBERLE: Was han mer grad geredt?

Mme LEWERMANN: Ich weiss nimmi ereecht.

Mme SCHWEBERLE: Ich mein vum Suzanne.

Mme LEWERMANN: Ja un vum Oscar.

Mme SCHWEBERLE: Es isch doch au Ihr Wunsch, dass die zwei e Paar wäre?

Mme LEWERMANN: Gewiss, ich tät’s jo so gere sehn wie Sie. Awer ich muess Ihne doch saawe, d’ Suzanne het noch e prétendant, d’r Herr Brey; Sie kenne ne jo.

Mme SCHWEBERLE: Der isch doch viel ze alt for ’s Suzanne. Awer raison de plus, dass mer die Sach in Ordnung bringe. Finde Sie nit au, dass es gar nit vorwärts geht mit ne?

Mme LEWERMANN: D’ Suzanne findt den Oscar halt zue uewerschwänglich.

Mme SCHWEBERLE: Un er, d’r Oscar, findt d’ Suzanne ze nuechtere. Könnte Sen’m denn nit e Wink genn, dass es e bissel poetischer soll sin mit em?

Mme LEWERMANN: Saawe Sie doch liewer em Oscar, er soll e bissel prosaischer sin.

Mme SCHWEBERLE: D’r Oscar losst sich vun mer gar nix saa- we; awer wisse Sie was? Sie könnte emol mit em rede, ich hab schun oft bemerikt, Sie han e grosser Influss uf 'ne. Sie könnte e bissel am stupfe, dass er sich ehnder decidiert.

Mme LEWERMANN: Diss will ich gern tuen, awer ob ich ebs üssricht?